Lubartów

Z propozycją fundacji nowego klasztoru kapucynów wystąpił w 1735 r. skarbnik trembowelski i pułkownik wojsk polskich, Mikołaj Krzynecki, zamierzając osadzić zakonników w podlubelskim Łuszczowie. Ponieważ nie dysponował dostatecznymi funduszami na budowę kościoła i klasztoru, roli współfundatora podjął się książę Paweł Karol Sanguszko, marszałek wielki litewski, poprzednio już fundator klasztoru kapucynów w Lublinie. Na miejsce nowej fundacji wybrano rodową siedzibę Sanguszków – Lubartów, a formalny akt fundacyjny miał miejsce w 1736 r. Sanguszko występował odtąd jako fundator kościoła, a Krzynecki jako fundator klasztoru. W latach 1737-1741 wzniesiono kościół w stylu baroku toskańskiego, o formach typowych dla budownictwa kapucynów, według projektu Pawła Antoniego Fontany, nadwornego architekta Sanguszków. Wszystkie obrazy ołtarzowe są dziełem Szymona Czechowicza. Kościół p.w. św. Wawrzyńca męczennika konsekrował 20 V 1751 bp Michał Kunicki, sufragan krakowski i oficjał lubelski.
W XIX w. klasztor w Lubartowie był siedzibą nowicjatu: tu przygotowywał się do życia zakonnego w latach 1848-1849 bł. Honorat Koźmiński. W Lubartowie odbyło się pięć kapituł prowincjalnych. Klasztor był też miejscem działań zbrojnych w czasie powstań narodowych: w czasie powstania listopadowego 9 V 1831 zamknął się tu oddział wojska polskiego, zaatakowany przez żołnierzy rosyjskich, a w czasie powstania styczniowego kościół został ostrzelany z armat przez Rosjan ścigających uchodzący oddział partyzancki (z tego czasu pozostały kule armatnie w murach świątyni). W czasie powstania styczniowego zaciągnęli się do wojska prawie wszyscy nowicjusze za namową głośnego kaznodziei patriotycznego, o. Fidelisa Paszkowskiego.
Podczas wielkiej kasaty klasztorów w Królestwie Polskim w 1864 r. klasztor w Lubartowie oszczędzono, uznając za tzw. klasztor nieetatowy (miał prawo istnienia, ale bez możliwości przyjmowania nowicjuszów). Jednakże stopniowo zmniejszała się liczba zakonników, których władze carskie przenosiły do innych klasztorów kapucyńskich w miarę, jak w nich następowały ubytki personalne. Taki stan rzeczy przesądził o skasowaniu klasztoru w Lubartowie, co nastąpiło 24 II 1867. Nielicznych zakonników wywieziono do Nowego Miasta nad Pilicą, na miejscu pozostał o. Faustyn Jarzębiński jako rektor kościoła. Po jego śmierci 14 V 1885 kościołem zarządzali kapłani diecezjalni; bibliotekę klasztorną przejęło lubelskie seminarium duchowne. W klasztorze wydzielono część jako mieszkanie rektora kościoła, resztę zajęły urzędy rosyjskie, a po odzyskaniu niepodległości przez Polskę – sąd powiatowy. Nie został zrealizowany projekt władz carskich, by na terenie ogrodu klasztornego zbudować szpital.  
Ponowne objęcie klasztoru przez kapucynów nastąpiło 25 VII 1938. Z chwilą wybuchu II wojny światowej klasztor był przewidziany przez władze Prowincji na tymczasową siedzibę nowicjatu i studium filozofii, ale szybki rozwój działań wojennych uniemożliwił realizację tych planów. Po II wojnie światowej klasztor stał się żywym ośrodkiem duszpasterstwa młodzieży. W 1978 r. odzyskano cały gmach, poddając go kapitalnemu remontowi i przebudowie.
Charakter obecności: klasztor, duszpasterstwo w kościele własnym, duszpasterstwo w szpitalu, katechizacja, asystencja duchowa Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, Ruchu Światło – Życie i neokatechumenatu, wyjazdy z kazaniami, rekolekcjami i spowiedzią.

XXIV Kapituła Prowincji Warszawskiej


 
 
Rozpoczęcie
 Mortuologium Wybory

 >>> Więcej filmów <<<


Kapituła Kapucynów 2015

Cytaty

Wstęp do naszych domów i mieszkań, jakkolwiek otwartych dla kontaktów z obcymi niech będzie roztropnie i dyskretnie regulowany, aby mogła być zachowana atmosfera sprzyjająca skupieniu, modlitwie i studium. (88.3)

Nowość Wydawnictwa Serafin



zobacz
w księgarni:
www.e-serafin.pl

 

Porady duchowe Ojca Pio

Kierownictwo duchowe Ojca Pio nadal jest bardzo pożądane. Jego współcześni czciciele i sypmatycy chętnie sięgają po korespondencję z dziećmi duchowymi. Aby ułatwić im poszukiwanie odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania, na bazie tych listów powstał wybór porad duchowych Ojca Pio.

 

Głos Ojca Pio

więcej w portalu:
www.glosojcapio.pl

 

Numer 90
listopad/grudzień
2014

KOŚCIÓŁ TAK, BO CHRYSTUS TAK

Jestem w Kościele bo... Mówią: Krzysztof Ziemiec, s. Anna Bałchan, Tadeusz Chudecki

Elżbieta i Krzysztof Zanussi budują kościół

Katolikiem być to nie grzech - Adam Maniura
 

Kapucyni piszą



zobacz
w księgarnii:
www.e-serafin.pl

 

Koptowie. Staliśmy się śmieciem tego świata

Książka jest owocem dwuletniego pobytu autora w Kairze, gdzie poznał ludzi związanych z Kościołem Koptyjskim. Wprowadzili go oni w niezwykły świat chrześcijaństwa, które pomimo nieustających prześladowań i przeciwności trwa i rozwija się nad Nilem. Jego początki, jak z dumą podkreślają egipscy wyznawcy Chrystusa, sięgają czasów samej Ewangelii.

 

Logowanie