Doskonałość

Spis treści
Doskonałość
Część II
Część III
Część IV
Część V
All Pages
 
Miłuj i czyń co chcesz. Gdy milczysz to milcz z miłością. Gdy mówisz to mów z miłością. Gdy upominasz to upominaj z miłością. Gdy przebaczasz to przebaczaj z miłością. Bądź źródłem miłości, ponieważ z tego źródła może pochodzić jedynie dobro. Św. Augustyn.

Doskonałym Twym sługą jest ten, kto nie stara się usłyszeć od Ciebie, czego pragnie, ale kto pragnie tego, co od Ciebie usłyszał. Św. Augustyn.

Czuwajcie nad sercem, nad wrażliwością uczuć, nad stosunkami, nad reakcjami. Człowiek Kościoła, godny tego imienia nie jest impulsywny, nie jest sentymentalny nie jest stronniczy, nie jest zamknięty w sobie nie jest bojaźliwy, nie jest smutny. Człowiek Kościoła nie zadawala się przeciętnością w doskonałości ewangelicznej. Już od pierwszych, cennych lat swej formacji chce poznać samego siebie, by pokonać ewentualne brakł i wady, a kształtować w sobie ten ideał doskonałości, jakiego domaga się Pan. Bł. Jan XXIII.

Mąż Kościoła chodzi po ziemi, ale jego myśli, jego serce i oczy oglądają niebo. Bł. Jan XXIII.

Niech sobie nikt błędnie nie wyobraża, że dwie łatwe do pogodzenia wartości: własne doskonalenie duchowe każdego człowieka i sprawy życia doczesnego to dwie rzeczy ze sobą sprzeczne, jak gdyby dążenie do doskonałości chrześcijańskiej wymagało koniecznie odsunięcia się od spraw życia ziemskiego, albo jak gdyby zajmowanie się tymi sprawami przynosiło ujmę godności człowieka i chrześcijanina. Bł. Jan XXIII.

Oto dwanaście gwiazd do korony najwyższej doskonałości: miłość Boga, miłość bliźniego, posłuszeństwo, czystość, ubóstwo, obecność w chórze, pokuta, pokora, umartwienie, modlitwa, milczenie, pokój. Św. Jan od Krzyża.

Dla przypodobania się Bogu nie trzeba wiele działać, lecz raczej z dobrą wolą wszystko wykonywać, bez domieszki miłości własnej i ludzkich względów. Św. Jan od Krzyża.

Nie osiągnie doskonałości, kto nie stara się być na wszystko obojętny, tak by jego pożądliwości naturalne i duchowe były zadowolone w całkowitym wyzbyciu się wszystkiego, gdyż dla osiągnięcia najgłębszego spokoju i ciszy jest to nieodzowne. I tym sposobem miłość Boga w duszy czystej i prostej jest prawie zawsze czynna. Św. Jan od Krzyża.

Jeżeli dusza nie porzuca starań światowych i nie poskramia pożądań, idzie do Boga jak ten, co ciągnie wóz pod górę. Św. Jan od Krzyża.

Bóg nie chce, by dusza niepokoiła się drobnostkami i dla nich znosiła cierpienia. A jeśli ona cierpi wśród przeciwnych wydarzeń świata, jest to skutkiem słabości jej cnoty. Dusza doskonała cieszy się z tego, z czego się smuci niedoskonała. Św. Jan od Krzyża.

Chociaż dla ludzi dobrej woli droga jest równa i słodka, to jednak postąpi na niej mało i z trudnością ten, kto nie ma dobrych nóg, odwagi, wytrwałości. Św. Jan od Krzyża.

Trzy cechy znamionują skupienie wewnętrzne: pierwsza - brak upodobania w rzeczach przemijających; druga - upodobanie w samotności, milczenie i wybieranie tego, co doskonalsze; trzecia - jeżeli to, co powinno wspomagać duszę, jak rozmyślania, akty pobożne, niepokoi ją tak, iż nie ma na modlitwie innej podpory, tylko wiarę, nadzieję i miłość. Św. Jan od Krzyża.

Nie zważanie na cudze niedoskonałości, przestrzeganie milczenia i ustawiczne zajmowanie się Bogiem uwolni duszę od wielkich niedoskonałości, a uczyni ją panią wielkich cnót. Św. Jan od Krzyża.

Nie szukaj pożywienia na niedozwolonych pastwiskach doczesności, gdyż błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Mt 5, 6. Bóg, będąc z natury Bogiem, nas chce uczynić bogami przez uczestnictwo, podobnie jak ogień zamienia wszystkie rzeczy w siebie. Św. Jan od Krzyża.

Pośród kwiatów Kościoła nie brak ani róż ani lilii. Niech zatem każdy stara się osiągnąć najwyższy stopień w obydwu rodzajach chwały. Niech dostępuje korony białej za swe czyny lub purpurowej za swoje cierpienia. Św. Cyprian.

Gdziekolwiek jesteśmy, możemy i powinniśmy dążyć do doskonałości. Św. Franciszek Salezy.

Doskonałość chrześcijańska polega na tym, abyśmy nosząc imię Chrystusa, wyrazili w naszych myślach, słowach i czynach wszystko, co imię to oznacza. Św. Grzegorz z Nyssy.

Jak urodzajne drzewo wydaje obfitsze owoce wtedy, gdy się wykazuje stała o niego troskliwość, tak człowiek krocząc drogą Pana powinien stale wzrastać i postępować w cnotach, aby mógł wydać słodkie owoce świętości i przykłady cnót, które innych skutecznie pociągają na drogę Pana. Św. Józef z Kupertynu.

Ktokolwiek pragnie wieść życie doskonałe, powinien odrzucić to, co Chrystus odrzucił na krzyżu, a dążyć do tego, do czego Chrystus dążył. Krzyż jest wzorem każdej bez wyjątku cnoty. Św. Tomasz z Akwinu.


 
To, co najlepsze, bywa zazwyczaj bardzo delikatne, a wszystko, co kosztowne wymaga większej ostrożności i starannej opieki. Św. Kolumban, opat.

Wielu dąży do doskonałości, niewielu ją osiąga. Czy wiecie dlaczego? Ponieważ nie idą z pełnym zaufaniem Bogu i zawierzeniem się Jego Ojcowskiej Opatrzności. Św. Franciszek Salezy.

Bóg miłuje nas takimi, jakimi będziemy, a nie takimi, jakimi jesteśmy. Św. Augustyn.

Doskonałość chrześcijańska ma tylko jedną miarę, tę, że nie ma żadnej. Św. Grzegorz z Nyssy.

Bóg nie mierzy naszej doskonałości ilością rzeczy, które dla Niego robimy, ale sposobem, w jaki je wykonujemy. Św. Franciszek Salezy.

Jeżeli chcesz być doskonały, sprzedaj swoją wolę, daj ją ubogim duchem, przyjdź do Chrystusa drogami łagodności i pokory, i idź za Nim aż na Kalwarię i do Grobu. Św. Jan od Krzyża.

Doskonałość nie polega na tym, że się nie ma przyjaciół, ale na tym, że się ma dobrych i świętych przyjaciół. Św. Franciszek Salezy.

Jeśli chcesz być wielki, zaczynaj od rzeczy małych. Zakładaj głęboki fundament pokory, skoro zamierzasz budować wysoko. Św. Augustyn.

Jaka modlitwa, taka doskonałość, jaka modlitwa taki dzień cały. Św. Albert Chmielowski.

Człowiek jest doskonałością wszechświata, duch jest doskonałością człowieka, miłość jest doskonałością ducha, a miłość chrześcijańska jest doskonałością miłości. Św. Franciszek Salezy.

Miłość ukazała mi się jako istota mego powołania. Zrozumiałam, że skoro Kościół jest ciałem złożonym różnych członków, to nie brak mu najbardziej szlachetnego, że wszystkich. Zrozumiałam, że Kościół posiada serce i że to serce płonie miłością. Zrozumiałam,  że to miłość pobudza Kościół do działania i że gdyby tej miłości zabrakło, Apostołowie przestaliby gości Ewangelię, a męczennicy przelewać krew. Miłość zamyka w sobie wszystkie powołania i zawiera w sobie wszystkie miejsca i czasy, jednym słowem jest wieczna. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus.

Twoja doskonałość polega na tym, abyś doskonalił się w miejscu, zawodzie i na stanowisku, wyznaczonym Tobie przez Boga. Bł. Josemaria Escriva.

Nie jest doskonale dobry ten, kto nie potrafi być dobry z tym, kto jest zły. Św. Alojzy Orione.

Nawrócenie jest zwróceniem się do Boga. Uświęcenie jest napełnieniem się Bogiem. Bł. Matka Teresa z Kalkuty.

Im bardziej oddalasz się od rzeczy ziemskich, tym bardziej przybliżasz się do rzeczy niebieskich i bardziej odnajdujesz się w Bogu. Św. Jan od Krzyża.

Pewne niepokoje związane z chęcią dowiedzenia się, ile zysku jest z doskonałości, nie podobają się Bogu, a służą jedynie zaspokojeniu miłości własnej. Św. Franciszek Salezy.

Musimy dołożyć wszelkich sił, aby podwoić w naszych ćwiczeniach nie pragnienia, ale doskonałość z jaką je realizujemy. Św. Franciszek Salezy.

Nie ma doskonałości bez pokory. Mamy tyle stopni doskonałości, ile jest ich w pokorze, nie więcej. Św. Joanna de Chantal.

Bóg nie mierzy naszej doskonałości ilością rzeczy, które dla Niego robimy, ale sposobem, w jakie je wykonujemy. Św. Franciszek Salezy.

Doskonałość nie polega na cnotach, które dusza w sobie zna, ale na tych, które Pan widzi w duszy zapieczętowanej jak szkatułka. A więc nie powinna dusza zakładać wszystkiego z góry, ale raczej sobie nie ufać. Św. Jan od Krzyża.

Jakże jest wyrzutem sumienia w chwili śmierci, wspomnienie, że naszym zaniedbaniem unicestwiliśmy pomoc zesłaną nam przez Boga dla naszej doskonałości. Św. Franciszek Salezy.

Jeżeli chcesz być doskonały, sprzedaj swoją wolę, daj ją ubogim duchem, przyjdź do Chrystusa drogami łagodności i pokory, i idź za Nim aż na Kalwarię i do grobu. Św. Jan od Krzyża.

Droga świętej doskonałości jest bardzo stroma i na niej nie trzeba zajmować się głupstwami, ale wiernie pracować na umartwienie siebie i dla czystości swoich intencji. Św. Joanna de Chantal.

Tak, jak drewno nie zmienia się w ogniu, jeżeli brakuje mu chociaż jednego stopnia wymaganego ciepła, tak dusza nie przemieni się w Bogu, jeżeli ma choć jedną, nawet najmniejszą, niedoskonałość. Św. Jan od Krzyża.

Doskonałość nie polega na tym, że się nie ma przyjaciół, ale na tym, że się ma dobrych i świętych przyjaciół. Św. Franciszek Salezy.

Człowiek jest doskonałością wszechświata, duch jest doskonałością człowieka, miłość jest doskonałością ducha, a miłość chrześcijańska jest doskonałością miłości. Św. Franciszek Salezy.

Nawet wśród tłumu można być na drodze prowadzącej do doskonałości. Św. Filip Neri.

Być zrównoważonym w każdej okoliczności, z każdą osobą, w każdym miejscu, w każdym czasie, to dojrzała świętość. Św. Kasper del Bufalo.

Geniuszem nie każdy może zostać, droga zaś do świętości wszystkim stoi otworem. Św. Maksymilian Maria Kolbe.

Nie należy chcieć dokonać wszystkiego naraz, nie zostaje się świętym w ciągu czterech dni, ale krok po kroku. Św. Filip Neri.

Mój sekret jest prosty: dawać wszystko i niczego nie trzymać dla siebie. Św. Jan Mraia Vanney.


 
Ze społecznej natury człowieka jasno wynika, że istnieje wzajemna zależność pomiędzy rozwojem osoby ludzkiej i wzrostem społeczeństwa. Sobór Watykański II.

Podstawowym prawem doskonałości ludzkiej, a co za tym idzie przemiany świata, jest nowe przykazanie miłości. Sobór Watykański II.

Wszyscy wierni są zachęcani i zobowiązani do osiągnięcia świętości i doskonałości własnego stanu. Sobór Watykański II.

Wierni każdego stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego oraz doskonałej miłości. Dzięki tej świętości także w społeczności ziemskiej rozwija się bardziej godny człowieka sposób życia. Sobór Watykański II.

Bóg zechciał człowieka pozostawić w ręku rady jego, żeby Stworzyciela swego szukał z własnej ochoty i Jego się trzymając, dobrowolnie dochodził do pełnej i błogosławionej doskonałości. Sobór Watykański II.

Wszyscy chrześcijanie jakiegokolwiek stanu i zawodu powołani są do pełni życia chrześcijańskiego i do doskonałej miłości. Sobór Watykański II.

Na osiągnięcie doskonałości wierni obracać powinni swe siły otrzymane według miary obdarowania Chrystusowego, aby posłuszni we wszystkim woli Ojca, z całej duszy poświęcali się chwale Bożej i służyli braciom. W ten sposób świętość Ludu Bożego wyda owoc obfity, jak tego dowodzi wymowne życie tylu świętych w dziejach Kościoła. Sobór Watykański II.

Pan Jezus, Boski Nauczyciel i Wzór wszelkiej doskonałość, głosi swoim uczniom każdego stanu, wszystkim razem i każdemu z osobna, świętość życia, której sam jest sprawcą i wykonawcą. Sobór Watykański II.

Każdy, niezależnie od sił mających na niego wpływ, pozostaje głównym sprawcą swojego sukcesu lub niepowodzenia. Paweł VI.

Według Bożego planu każdy człowiek jest powołany do rozwijania samego siebie, gdyż wszelkie życie ludzkie przeznaczone jest przez Boga do jakiegoś zadania. Każdemu dane są od urodzenia zaczątki zdolności i talentów, które należy rozwijać, aby mogły wydać owoce; pełna zaś ich dojrzałość, jaką człowiek uzyskuje czy to przez wychowanie w swoim środowisku społecznym, przez własne usiłowania, pozwoli każdemu dążyć do celu wyznaczonego mu przez Stwórcę. Paweł VI.

Będąc wyposażonym w rozum i wolność, bierze człowiek na siebie odpowiedzialność i za swój rozwój, i za swoje zbawienie. Każdy, wspomagany, również krępowany przez wychowawców i otoczenie, niezależnie od stopnia uległości wpływom zewnętrznym pozostaje głównym sprawcą swego pomyślnego lub niepomyślnego losu. Tylko wytężając siły umysłu i woli może człowiek wzrastać w człowieczeństwie, nabierać coraz większej wartości, doskonalić się. Paweł VI.

Podobnie jak wszystkie rzeczy stworzone skierowane są ku swemu Stwórcy, tak i stworzenie rozumne ma obowiązek zwracać dobrowolnie życie swoje ku Bogu, pierwszej Prawdzie i najwyższemu Dobru. Rozwój osoby ludzkiej streszcza w sobie wszystkie nasze obowiązki. Piękna harmonia natury ludzkiej, jaką pojedynczy ludzie doskonalą coraz bardziej przez swoją pracę i świadomość obowiązku, przeznaczona jest do wyższej godności. Paweł VI.

Wszczepiony w ożywiającego Chrystusa otrzymuje człowiek nowe wzbogacenie życia i osiąga humanizm, który przekracza jego naturę i udziela mu największej pełni życia; do niej to, jako do swego najwyższego celu zmierza rozwój człowieka. Paweł VI.

Każdy człowiek jest członkiem społeczeństwa i przynależy do całej ludzkości. Wszyscy ludzie powołani są do posuwania naprzód pełnego rozwoju całej społeczności ludzkiej. Wszystkie formy cywilizacji powstają, rozkwitają i przemijają. Jak fale morza podczas przepływu jedna za drugą coraz głębiej wdzierają się w wybrzeże, tak też i rodzaj ludzki w biegu historii. Paweł VI.

Jesteśmy spadkobiercami minionych wieków i zbieraliśmy owoce z pracy ludzi nam współczesnych, mamy zobowiązania wobec wszystkich ludzi. Nie godzi się nam poniechać wszelkiej troski o tych, przez których po naszej śmierci rozszerzać się będzie na przyszłość rodzina ludzka. Wzajemne powiązanie wszystkich ludzi, które jest faktem, nie tylko przynosi nam dobrodziejstwa, ale również rodzi obowiązki. Paweł VI.

Rozwój poszczególnych ludzi i całej ludzkości mógłby być narażony na niebezpieczeństwo, jeśli nie doceni się należycie prawdziwej hierarchii wartości. Paweł VI.

W dążeniu do rozwoju potrzebni są ludzie zdolni do wnikliwej refleksji, poszukujący nowego humanizmu, dzięki któremu człowiek współczesny mógłby odnaleźć samych siebie. Paweł VI.

Integralny rozwój ludzki na płaszczyźnie naturalnej, odpowiedź na powołanie Boga Stwórcy domaga się własnej realizacji w transcendentalnym humanizmie, który udziela człowiekowi największej pełni życia; taki jest najwyższy cel osobistego rozwoju. Paweł VI.

 

Prawdziwy humanizm to tylko ten, który zwraca się w kierunku Absolutu, uznając powołanie dające prawdziwą ideę życia ludzkiego. Paweł VI.

Dla nas liczy się człowiek, każdy człowiek, każda grupa ludzi i wreszcie cała ludzkość. Paweł VI.

Świętość jest zażyłością z Bogiem, jest naśladowaniem Chrystusa ubogiego, czystego i pokornego. Jest bezgranicznym umiłowaniem ludzi i oddaniem się ich prawdziwemu dobru. Jest miłością Kościoła, który jest święty i pragnie, byśmy i my byli święci, bo taka jest misja, jaką powierzył mu Chrystus. Jan Paweł II.

Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jan Paweł II.

Prawda modlitwy zawiera w sobie prawdę życia. Modlitwa jest zarazem przyczyną i skutkiem sposobu życia w świetle Ewangelii. Wszystko można zawrzeć w trzech słowach: modlitwa, poświęcenie, nauka. Modlitwa jest duszą każdego wysiłku zmierzającego do doskonalenia się, poświecenie jest jego kręgosłupem, a nauka służy w przygotowaniu się do życia i w zdawaniu sprawy wiary tym, którzy o to proszą. Jan Paweł II.

Miarą dojrzałości i wielkości jest stawanie się „maluczkim” i uznanie siebie za sługę wszystkich. Jan Paweł II.

Z Chrystusem świętość, czyli cel, jaki Bóg wyznacza każdemu ochrzczonemu, staje się osiągalna. Liczcie na Niego, wierzcie w niezwyciężoną moc Ewangelii i z wiary uczyńcie fundament swojej nadziei. Jezus idzie z wami, odnawia wasze serca i pomnaża wasze siły mocą Ducha Świętego. Jan Paweł II.

Bóg jest poręczycielem prawdziwego rozwoju człowieka, ponieważ stwarzając go na swój obraz, obdarza go także transcendentną godnością i podtrzymuje w nim konstytutywne pragnienie, by „być więcej”. Człowiek nie jest zagubionym atomem w przypadkowym wszechświecie, ale jest stworzeniem Boga, które zechciał On obdarzyć duszą nieśmiertelną i które umiłował od początku. Benedykt XVI.


 
Gdyby człowiek był tylko owocem przypadku lub konieczności, albo gdyby musiał ograniczyć swoje aspiracje do wąskiego horyzontu sytuacji, w których żyje, gdyby wszystko było tylko historią i kulturą, a człowiek nie miał natury przeznaczonej do przekraczania samej siebie w życiu nadprzyrodzonym, można by mówić o wzroście lub ewolucji, ale nie o rozwoju. Benedykt XVI.

Szersza solidarność na poziomie międzynarodowym wyraża się w kontynuacji krzewienia większego dostępu do edukacji, która jest istotnym warunkiem skuteczności współpracy międzynarodowej. Przez pojęcie edukacja mamy na myśli nie tylko oświatę lub formację do pracy, choć obydwie są ważnymi czynnikami rozwoju, ale pełną formację osoby. Benedykt XVI.

Ewangelia jest fundamentalnym elementem rozwoju, ponieważ w niej Chrystus, w objawieniu tajemnicy Ojca i Jego miłości objawia w pełni człowieka samemu człowiekowi. Kościół pouczany przez swego Pana bada znaki czasu, interpretuje je i ofiaruje światu to, co jemu jednemu jest właściwe, a mianowicie: uniwersalne spojrzenie na człowieka i na całą ludzkość. Benedykt XVI.

Bóg wypowiada wobec człowieka największe «tak», człowiek powinien otworzyć się na powołanie Boże, by realizować swój rozwój. Prawda rozwoju tkwi w jego integralności: jeśli nie ogarnia całego człowieka i każdego człowieka, rozwój nie jest prawdziwym rozwojem. Benedykt XVI.

Jedynie wolny rozwój może być integralnie ludzki; jedynie w środowisku odpowiedzialnej wolności może on wzrastać w odpowiedni sposób. Benedykt XVI.

Według planu Bożego każdy człowiek jest wezwany do rozwoju, ponieważ życie każdego człowieka jest powołaniem. Rozwój stanowi powołanie, dlatego, że jego źródłem jest transcendentalne wezwanie, że sam z siebie jest niezdolny, by wyznaczyć sobie ostateczny sens. Benedykt XVI.

Sekretem świętości i przyjaźni z Chrystusem jest wierne utożsamienie się z Jego wolą. Benedykt XVI.

Kościół, będąc w służbie Boga, pozostaje w służbie świata w kategoriach miłości i prawdy. Cały Kościół, w całej swojej istocie i działaniu, gdy głosi, celebruje i działa w miłości, ma na celu promowanie integralnego rozwoju człowieka. Kościół pełni rolę publiczną, która nie zacieśnia się do jego działalności opiekuńczej lub edukacyjnej, ale objawia swoje energie w służbie promocji człowieka i powszechnego braterstwa, gdy może korzystać z wolności. Przeszkodę dla tej wolności stanowią zakazy i prześladowania, albo jest ona ograniczana, gdy publiczna obecność Kościoła zostaje sprowadzona jedynie do jego działalności charytatywnej. Benedykt XVI.

Autentyczny rozwój człowieka dotyczy całości jego osoby we wszystkich jej wymiarach. Bez perspektywy życia wiecznego, postęp ludzki na tym świecie pozbawiony jest oddechu. Zamknięty w ramach historii, wystawiony jest na ryzyko, że będzie sprowadzony jedynie do tego, by coraz więcej mieć. I tak ludzkość traci odwagę, by być gotową na przyjęcie wyższych dóbr, na wielkie i bezinteresowne inicjatywy wypływające z miłości powszechnej. Benedykt XVI.

Człowiek nie rozwija się dzięki własnym siłom, ani rozwoju nie można mu po prostu przekazać z zewnątrz. Tego rodzaju rozwój domaga się transcendentnej wizji rodziny, potrzebuje Boga: bez Niego rozwój albo zostaje zanegowany, albo powierzony jedynie w ręce człowieka, który zarozumiale mniema o samo-zbawieniu i ostatecznie promuje odczłowieczony rozwój. Benedykt XVI.

Tylko spotkanie z Bogiem pozwala nie widzieć w innym człowieku zawsze jedynie innego, lecz rozpoznać w nim obraz Boży, dochodząc do prawdziwego odkrycia innego człowieka i do dojrzałej miłości, która staje się troską o człowieka i posługą dla drugiego. Benedykt XVI.

Dojrzałość - kiedy człowiek zaczyna się sobą przejmować nie aż tak nieskończenie bardziej niż innymi. Sławomir Mrożek.

Ludzie są jak kwiaty: stworzeni do tego, aby się rozwijać. André Liége.

Nie od razu Kraków zbudowano. Przysłowie ludowe.

Nie możemy zmienić kierunku wiatru, ale możemy odpowiednio ustawić żagle. Paul Hanna.

Jadąc za morze zmieniamy klimat, nie siebie. Horacy.

Nie powinniśmy odejść z tej ziemi nie zostawiając śladów, które polecać będą naszą pamięć potomności. Napoleon.

Niechaj każdy ćwiczy się w tej sztuce, którą zna. Cyceron.

Uczymy się nie dla szkoły, lecz dla życia. Seneka Młodszy.

Istnieją dwie pokojowe formy przemocy: prawo i przyzwoitość. Goethe.

Kto pyta a nie słucha, nie jest godzien odpowiedzi. Przysłowie murzyńskie.

Bądź takim, abyś nie musiał czerwienić się przed samym sobą. Wiktor Hugo.

Długo nam jeszcze przyjdzie się uczyć, jak być samym sobą. Dostojewski.

Jeśli chcesz zerwać owoc, musisz się wspiąć na drzewo. Thomas Fuller.

Kto nigdy nie był uczniem, mistrzem też nie będzie. Powiedzenie polskie.


 
Naucz się wstydzić o wiele bardziej samego siebie niż innych. Demokryt.

Każdy jest na tyle szczęśliwy, na ile się za takiego uważa. Seneka Młodszy.

Doskonałość jest miarą nieba, dążenie do doskonałości miarą człowieka. Johann Wolfgang Goethe.

Całe życie musisz się przemieniać w takiego człowieka, jakim cię pomyślał Bóg. Ks. Mieczysław Maliński.

W życiu każdego człowieka istnieje punkt zwrotny. Jest to ta chwila, kiedy człowiek musi sam siebie zaakceptować. Już nie chodzi o to jakim ma się stać. Chodzi o to jaki jest i jakim pozostanie. Bardzo niewielu ludzi dostrzega ten moment i wyciąga z niego konsekwencje. John Fowles.

Nic tak nie wpływa na ducha jak ciało. Witold Gombrowicz. Ferdydurke.

Człowiek zawsze może wstąpić na lepszą drogę - póki żyje. Henryk Sienkiewicz.

Doskonałość jest jak muzealny zabytek. Nie pozwalacie sobie na błędy i, zanim zaczniecie działać chcielibyście wiedzieć, czy śmiały gest ma zapewnioną skuteczność. Ale czy można zapewnić sobie przyszłość? Antoine de Saint-Exupéry. Twierdza.

Człowiek, który w wieku 50 lat postrzega świat tak samo jak w wieku 20, zmarnował 30 lat swojego życia. Muhammad Ali.

Nie wiadomo, kiedy u człowieka proces dojrzewania się kończy; są tacy, co twierdzą, że dopiero z chwilą śmierci. Antoni Kępiński.

Najszybszym rumakiem niosącym nas do doskonałości jest cierpienie. Johannes Eckhart (Mistrz Eckhart).

Aby naprawdę znaleźć Boga, trzeba być szczerym. Aby być szczerym, trzeba najpierw uważnie spojrzeć na siebie samego, ale to zbytnio nas niepokoi. Jonathan Carroll. Dziecko na niebie.

Kto jest rzeczywiście dobry, jest taki we wszystkich miejscach i w każdym towarzystwie. Dobry ma bowiem zawsze przy sobie Boga, a kto Jego ma prawdziwie, ten ma Go wszędzie, zarówno na ulicy i wśród ludzi, jak w kościele, pustelni czy celi klasztornej. Johannes Eckhart (Mistrz Eckhart).

Niech się człowiek ćwiczy w przyzwyczajeniu swego umysłu do Boga, niech to czyni we właściwy sposób i z całym zaangażowaniem, a wówczas w jego wnętrzu będzie nieustannie rosło Boskie. Johannes Eckhart (Mistrz Eckhart).

Człowiekiem bardziej doświadczonym nie jest ten, który ma więcej lat, ale ten, który bardziej czuł smak życia. Jean-Jacques (Jan Jakub) Rousseau.

Człowiek dojrzały nie musi wciąż oglądać się za potwierdzeniem siebie w otoczeniu. Antoni Kępiński.

Człowiek jest coś wart, gdy zaczyna walkę z samym sobą. Robert Browning.

Człowiek kierujący się tylko rozsądkiem, myli się najczęściej. Vauvenargues.

Nie osiągamy doskonałości w jednej chwili. Aby ją osiągnąć mamy przed sobą całe życie, bylebyśmy tylko nie stracili pragnienia stawania się lepszymi. La Colombiere

Lepiej mniej doskonały, ale zjednoczony z braćmi, niż najdoskonalszy, ale od nich oddzielony, ponieważ doskonałość nie tkwi w ideach czy wiedzy, ale w miłości. C. Lubich.

Dusza doskonała to taka, która czuje gorące pragnienie ku doskonałości, jakkolwiek jest jeszcze poddawana wielu próbom. E. Poppe.

Wielką doskonałością jest poznanie własnej niedoskonałości. Anonim.

Szukanie doskonałości w wypełnianiu codziennego obowiązku i praktyk duchowych jest dla wielu prawdziwą i jedyną drogą doskonałości. E. Poppe.

Przestrzeganie obowiązków oraz przyjmowanie krzyży własnego stanu dają dokładną formułę doskonałości. E. Poppe.

Lepszy mniej doskonały, ale zjednoczony z braćmi, od najdoskonalszego ale oddalonego od nich, ponieważ doskonałość nie tkwi w ideach czy mądrości, ale w miłości. C. Lubich.

Sprawia nam przyjemność znajdowanie doskonałości w innych, a jednak nie poprawiamy się z naszych własnych niedoskonałości. T. Kempis.

Kto potrafi milczeć na temat cudzych wad, jest już o krok do przodu na drodze doskonałości. E. Poppe.

Doskonałość osiągamy nie wtedy, kiedy nie ma już nic więcej do dodania, ale wtedy, kiedy nie ma już nic więcej do odjęcia. A. de Saint Exupery.

Człowiek ma trzy sposoby, aby stać się mądrym. Po pierwsze przez medytacje, to najszlachetniejszy sposób. Po drugie przez naśladownictwo, to najłatwiejszy sposób. Po trzecie przez doświadczenie, a to sposób najcięższy. Konfucjusz.

Ten, kto stawia granice swojej miłości, nie wie, co to kochać. Ten, kto nie dąży do coraz większej doskonałości, nie zna doskonałości. Bossuet.

Bóg jest nie tylko doskonały, ale jest także źródłem wszelkiej doskonałości i w konsekwencji jedynie z Niego możemy czerpać. Jak? Przez naukę i medytację. La Colombiere.
   

Kapucyński newsletter

Zostań odbiorcą naszego kapucyńskiego newslettera. Biuletyn Informacyjny Kapucynów - BIK. Zapisz się poniżej lub skontaktuj się z nami.

Pobierz ostatnie numery
BIK 184  BIK 185  BIK 186  BIK 187
więcej

Cytaty

Powinno się być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs dla siebie ukroić i nakarmić się, jeżeli jest głodny.(św. Brat Albert)

Nowość Wydawnictwa Serafin



zobacz
w księgarni:
www.e-serafin.pl

 

Porady duchowe Ojca Pio

Kierownictwo duchowe Ojca Pio nadal jest bardzo pożądane. Jego współcześni czciciele i sypmatycy chętnie sięgają po korespondencję z dziećmi duchowymi. Aby ułatwić im poszukiwanie odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania, na bazie tych listów powstał wybór porad duchowych Ojca Pio.

 

Głos Ojca Pio

więcej w portalu:
www.glosojcapio.pl

 

Numer 86
marzec/kwiecień
2014

ŚWIĘTOŚĆ NA WYCIĄGNIĘCIE RĘKI

Osobiste zapiski
Jana Pawła II

Kilka słów o Janie XXIII

Jan Paweł II i Jan XXIII. Historia niezwykłej znajomości
 

Kapucyni piszą



zobacz
w księgarni:
www.e-serafin.pl

 

Teściowie i młodzi.
Jak to ma działać?

Teściowie i młodzi to temat ważny, nierzadko budzący ogromne emocje. Zastanawiamy się nie raz i nie dwa, jak to ma działać.
Książka, zawierająca fachowe porady poparte licznymi przykładami z życia rodzin, może pomóc i teściom, i młodym małżonkom tak ukształtować relacje, aby jakaś niespodziewana bomba nie wysadziła im rodziny.

 

Logowanie