Maryja

Spis treści
Maryja
Cz臋艣膰 II
Cz臋艣膰 III
Cz臋艣膰 IV
Cz臋艣膰 V
Cz臋艣膰 VI
Cz臋艣膰 VII
Cz臋艣膰 VIII
Cz臋艣膰 IX
All Pages

Maryja by艂a Dziewic膮 przy pocz臋ciu swego Syna, Dziewic膮 jako brzemienna, Dziewic膮 jako karmi膮ca w艂asn膮 piersi膮, Dziewic膮 zawsze. 艢w. Augustyn.

Maryja b臋d膮c pos艂uszn膮, sta艂a si臋 przyczyn膮 zbawienia zar贸wno dla siebie, jak i dla ca艂ego rodzaju ludzkiego. W臋ze艂 spl膮tany przez niepos艂usze艅stwo Ewy zosta艂 rozwi膮zany przez pos艂usze艅stwo Maryi. Co zwi膮za艂a przez niewierno艣膰 dziewica Ewa, to dziewica Maryja rozwi膮za艂a przez wiar臋. 艢mier膰 przysz艂a przez Ew臋, 偶ycie za艣 przez Maryj臋. 艢w. Ireneusz.

Wielko艣膰 Maryi le偶y w Jej pokorze. B艂. Matka Teresa z Kalkuty.

Niechaj Maryja trzyma nas wszystkich w wytrwa艂o艣ci i prowadzi nas na drodze do nieba. 艢w. Jan Bosko.

Wielkie wsparcie dla was, siln膮 bro艅 przeciwko zasadzkom diab艂a, macie, kochani m艂odzi, w pobo偶no艣ci do Maryi. 艢w. Jan Bosko.

Ziemskie matki nigdy nie porzucaj膮 swoich dzieci. Tak samo Maryja, kt贸ra kocha swoje 偶yj膮ce dzieci, z jak膮偶 mi艂o艣ci膮 i jak膮偶 dobroci膮 czy偶 nie pobiegnie chroni膰 ich w ostatnich chwilach, kiedy najbardziej Jej potrzebuj膮? 艢w. Jan Bosko.

Maryja pomaga sprawiedliwym, poniewa偶 zachowuje w nich 艂ask臋 Boga, pomaga tak偶e grzesznikom, poniewa偶 wyprasza dla nich boskie mi艂osierdzie. 艢w. Jan Bosko.

Staj膮c si臋 Matk膮 Jezusa, prawdziwego Boga i prawdziwego cz艂owieka, Maryja sta艂a si臋 r贸wnie偶 nasz膮 Matk膮. Jezus w swoim wielkim mi艂osierdziu zechcia艂 nazwa膰 nas swoimi bra膰mi i takim imieniem ustanawia nas wszystkich adoptowanych dzie膰mi Maryi. 艢w. Jan Bosko.

Maryja jest jak schronienie, w kt贸rym przyjmowani s膮 bez wyj膮tku wszyscy chorzy, wszyscy biedni i wszyscy opuszczeni. 艢w. Bazyli Wielki.

W艂贸偶cie wasz膮 r臋k臋 w d艂o艅 Maryi i dajcie si臋 Jej doprowadzi膰 do Chrystusa. B艂. Matka Teresa z Kalkuty.

Pokora, pos艂usze艅stwo i czysto艣膰 uczyni膮 was zawsze mi艂ymi Maryi. 艢w. Jan Bosko.

Maryja jest twoj膮 bardzo czu艂膮 i serdeczn膮 Matk膮, kt贸ra nigdy nie przestanie czuwa膰 nad tob膮. 艢w. Teresa z Los Andes.

Powierzajcie si臋 Jezusowi w Sakramencie i Maryi Wspomo偶ycielce, a zobaczycie, co to s膮 cuda. 艢w. Jan Bosko.

Maryja jest Matk膮 Boga i nasz膮, Matk膮 mo偶n膮 i mi艂osiern膮, kt贸ra gor膮co pragnie nape艂ni膰 nas niebieskimi 艂askami. 艢w. Jan Bosko.

Chcia艂bym kocha膰 Maryj臋 tak, jak na to zas艂uguj臋. Pami臋tajmy jednak, 偶e wszyscy 艣wi臋ci i anio艂owie razem wzi臋ci nie potrafi膮 godnie kocha膰 i czci膰 Matki Bo偶ej. Tak chcia艂bym mie膰 bardzo mocny g艂os, abym nim wezwa膰 wszystkich grzesznik贸w 艣wiata, aby kochali Matk臋 Bo偶膮. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja jest zawsze gotowa przyj艣膰 nam z pomoc膮. Czcijmy Matk臋 Naj艣wi臋tsz膮, a b臋dziemy zbawieni. 艢w. Ojciec Pio.

Kto ufa Matce Bo偶ej, nigdy nie dozna rozczarowania. 艢w. Jan Bosko.

Uwa偶aj wszystko za po偶yczk臋. Przyjrzyj si臋 pokorze Matki Bo偶ej. Im bardziej by艂a wype艂niona niebieskimi darami, tym bardziej si臋 uni偶a艂a, tak偶e w chwili, kiedy zst膮pi艂 na ni膮 Duch 艢wi臋ty i uczyni艂 J膮 Matk膮 Syna Bo偶ego. Mog艂a powiedzie膰: Oto Ja S艂u偶ebnica Pa艅ska. Kiedy wzrasta ilo艣膰 dar贸w, niech te偶 ro艣nie twoja pokora, wszystko trzeba traktowa膰 jako po偶yczk臋? 艢w. Ojciec Pio.

Wniebowzi臋cie Maryi by艂o bardziej chwalebne od wniebowst膮pienia Chrystusa, gdy偶 na Jego spotkanie wyszli tylko Anio艂owie, a na spotkanie Maryi wyszli nie tylko Anio艂owie, ale i 艣wi臋ci, a przede wszystkim Jezus Chrystus jako G艂owa wszystkich. 艢w. Piotr Damiani.

Maryja jako pierwsza zachowywa艂a w ca艂ej doskona艂o艣ci Ewangeli臋, w ca艂ej jej surowo艣ci, zanim zosta艂a jeszcze napisana. Niech wyprosi nam mi艂o艣膰 do krzy偶a i pobudza nas do tego, aby艣my kroczyli tu偶 za ni膮 艣ladami Jezusa. 艢w. Ojciec Pio.

Zbawiciel pierwszy przed Maryja poszed艂 do nieba nie tylko, aby przygotowa膰 jej tron, ale aby poprzez wyj艣cie ze wszystkimi Anio艂ami i 艣wi臋tymi uczyni膰 bardziej triumfalny Jej ingres do nieba. 艢w. Anzelm.

艢mier膰 przysz艂a przez Ew臋, a 偶ycie pojawi艂o si臋 przez Maryj臋. 艢w. Hieronim.

Bo偶a Rodzicielka jest pierwowzorem Ko艣cio艂a w porz膮dku wiary, mi艂o艣ci i doskona艂ego zjednoczenia z Chrystusem. W misterium Ko艣cio艂a, kt贸ry sam tak偶e s艂usznie jest nazywany matk膮 i dziewic膮, B艂ogos艂awiona Dziewica idzie przed nami, stanowi膮c najdoskonalszy i jedyny wz贸r zar贸wno dziewicy, jak i matki. 艢w. Ambro偶y.

W臋ze艂 zwi膮zany przez niepos艂usze艅stwo Ewy zosta艂 rozwi膮zany przez pos艂usze艅stwo Maryi; co zwi膮za艂a przez niewierno艣膰 dziewica Ewa, to dziewica Maryja rozwi膮za艂a przez wiar臋. 艢w. Ireneusz.

Naj艣wi臋tsza Maryja w doskona艂y spos贸b wype艂ni艂a wol臋 Ojca. Wa偶niejsz膮 spraw膮 by艂o dla Maryi, 偶e si臋 sta艂a uczennic膮 Chrystusa, ni偶 to, 偶e by艂a matk膮 Chrystusa. Ona bardziej strzeg艂a prawdy w sercu, ni偶 cia艂a w 艂onie. Chrystus Prawda jest w sercu Maryi, Chrystus Cia艂o jest w Jej 艂onie. By膰 w sercu, znaczy wi臋cej ni偶 by膰 w 艂onie. 艢w. Augustyn.

Maryja jest nasz膮 siostr膮, gdy偶 wszyscy jeste艣my dzie膰mi Adama. 艢w. Atanazy.

Niech ka偶da dusza b臋dzie dusz膮 Maryi, aby uwielbia艂a Boga. Niech w ka偶dej duszy b臋dzie duch Maryi, aby rozradowa艂a si臋 w Panu. Jest tylko jedna Matka Chrystusa, Ta, kt贸ra Go zrodzi艂a, ale przez wiar臋 ka偶da dusza rodzi Chrystusa. Ka偶da dusza przyjmuje S艂owo Boga, je艣li tylko nieskalana i wolna od wyst臋pk贸w zachowuje czysto艣膰 nienagann膮 i bez skazy. Ka偶da wi臋c dusza, kt贸ra by艂aby tak膮, wielbi Pana tak, jak wielbi艂a Go dusza Maryi i jak Jej duch rozradowa艂 si臋 w Bogu Zbawicielu. 艢w. Ambro偶y.

Ten, kto nie czci Matki, ten bez w膮tpienia odmawia czci i Synowi. B艂. Elred, opat.

B膮d藕 pozdrowiona Maryjo, kt贸ra艣 w dziewiczym 艂onie zamkn臋艂a Niesko艅czonego. Dzi臋ki Tobie Tr贸jca 艢wi臋ta doznaje czci i chwa艂y po ca艂ej ziemi; dzi臋ki Tobie przes艂awny krzy偶 na ca艂ej ziemi otoczony jest chwa艂膮 i uwielbieniem; dzi臋ki Tobie raduj膮 si臋 niebiosa, wesel膮 si臋 anio艂owie i archanio艂owie, pierzchaj膮 demony; dzi臋ki Tobie kusiciel zosta艂 str膮cony z nieba; dzi臋ki Tobie upad艂a ludzko艣膰 wznios艂a si臋 ku niebu; dzi臋ki Tobie ca艂e stworzenie pogr膮偶one w nierozumnym ba艂wochwalstwie dosz艂o do poznania prawdy; dzi臋ki Tobie wierz膮cy dost臋puj膮 chrztu; dzi臋ki Tobie otrzymuj膮 olejek wesela; dzi臋ki Tobie na ca艂ym 艣wiecie powstaj膮 Ko艣cio艂y; dzi臋ki Tobie narody zosta艂y wezwane do nawr贸cenia. 艢w. Cyryl Aleksandryjski.

S艂owo wzi臋艂o cia艂o z Maryj Dziewicy. 艢w. Atanazy.

B贸g Maryj臋 ustanowi艂 鈥濿spomo偶eniem chrze艣cijan鈥, a Ona zawsze okazywa艂a si臋 tak膮 w nieszcz臋艣ciach publicznych, szczeg贸lnie wobec lud贸w cierpi膮cych i walcz膮cych za wiar臋. 艢w. Jan Bosko.

O 艢wi臋ta Matko, miecz naprawd臋 przenikn膮艂 Twoj膮 dusz臋. Jedynie przenikaj膮c dusz臋 Matki, m贸g艂 dosi臋gn膮膰 cia艂a Syna. Umar艂emu Jezusowi, kt贸remu nie mog艂a ju偶 zaszkodzi膰 niemi艂osierna w艂贸cznia, otworzy艂a bok, Tobie za艣 przeszy艂a serce. Jego duszy ju偶 tam nie by艂o, a Twoja nie mog艂a si臋 stamt膮d oderwa膰. Straszny b贸l przeszy艂 Twoj膮 dusz臋, tote偶 zupe艂nie s艂usznie nazywamy Ci臋 wi臋cej ni偶 M臋czennic膮, poniewa偶 b贸l wsp贸艂cierpienia przewy偶sza udr臋k臋 cia艂a. 艢w. Bernard.

W Tobie jednej, o Maryjo, bez por贸wnania bardziej uwielbiony sta艂 si臋 B贸g ni偶 we wszystkich 艣wi臋tych swoich. 艢w. Maksymilian M. Kolbe.



Maryja, dzi臋ki zamieszkaniu i pouczeniom Ducha 艢wi臋tego by艂a zawsze i we wszystkim poddana woli Bo偶ego S艂owa. Nie kierowa艂a si臋 w艂asnym odczuciem i os膮dem, ale w zewn臋trznym pos艂ugiwaniu spe艂nia艂a to, co wewn臋trznie M膮dro艣膰 poddawa艂a Jej wierze. Wypada艂o, aby M膮dro艣膰 Bo偶a, kt贸ra zbudowa艂a Ko艣ci贸艂 jak mieszkanie dla siebie, pos艂u偶y艂a si臋 Naj艣wi臋tsz膮 Dziewic膮 jako wzorem zachowywania prawa, czysto艣ci serca, pokory i duchowego po艣wiecenia. 艢w. Wawrzyniec Justyniani, biskup.

Maryja zawsze znajduje 艂ask臋 u Pana, a tylko tej 艂aski potrzebujemy i poszukujemy jej przez Maryj臋, bo to, o co prosi, otrzyma i nie pozostanie nie wys艂uchana. Maryja zosta艂a wywy偶szona ponad ca艂y rodzaj ludzki, zosta艂a wywy偶szona ponad anio艂贸w i ponad wszelkie stworzenie niebios, bo tylko u Najwy偶szego mo偶e zaczerpn膮膰 wody 偶ywej, kt贸r膮 podaje ludziom. Tertulian.

Wypada艂o, aby Ta, kt贸ra wydaj膮c na 艣wiat Zbawiciela, zachowa艂a nieskalane dziewictwo, tak偶e po 艣mierci pozosta艂a nietkni臋ta ska偶eniem cia艂a. Wypada艂o, aby Ta, kt贸ra w swym 艂onie nosi艂a Stw贸rc臋, jako Dzieci臋, zosta艂a przyj臋ta do Boskich przybytk贸w. Wypada艂o, aby Oblubienica Ojca zamieszka艂a w niebieskich komnatach. Wypada艂o, aby Matka, kt贸ra patrzy艂a na Syna swego przybitego do krzy偶a i kt贸rej serce przeszy艂 miecz bole艣ci, oszcz臋dzony Jej w chwili wydania na 艣wiat Zbawiciela, ogl膮da艂a Go kr贸luj膮cego wraz z Ojcem w niebie. Wypada艂o, aby Matka Boga mia艂a wszystko to, co nale偶y do Jej Syna, aby jako Matka i S艂u偶ebnica Boga by艂a czczona przez wszystkie stworzenia. 艢w. Jan Damasce艅ski.

Maryjo, oto jawisz si臋 w blasku pi臋kno艣ci. Twe dziewicze cia艂o jest ca艂e 艣wi臋te, ca艂e czyste, ca艂e mieszkaniem Boga. Przeto nie obr贸ci si臋 w proch, ale jako ludzkie zostanie przeniesione do nieskazitelno艣ci 偶ycia wiecznego. Jest to jednak to samo cia艂o 偶ywe, doskonale uwielbione, nieska偶one, obdarzone 偶yciem wiecznym. 艢w. Germanus z Konstantynopola.

Maryja osi膮gn膮wszy najwy偶sze szczyty cn贸t, otoczona oceanem Bo偶ych 艂ask, sprowadza艂a na spragniony i wierny lud obfite strumienie 艂ask, kt贸rymi sama cieszy艂a si臋 w najwy偶szym stopniu. 艢w. Amadeusz, biskup.

Maryja przebywaj膮c w ciele kosztowa艂a zacz膮tk贸w przysz艂ego kr贸lestwa, czy to unosz膮c si臋 ku Bogu w niewymownym porywie serca, czy to zst臋puj膮c ku bli藕nim w niewypowiedzianej mi艂o艣ci. Stamt膮d odbiera艂a ho艂d anio艂贸w, st膮d do艣wiadcza艂a serdecznego oddania ludzi. 艢w. Amadeusz, biskup.

Syn Niepokalanego Serca Maryi jest cz艂owiekiem, kt贸ry p艂onie mi艂o艣ci膮 i zapala owym p艂omieniem wszystko, dok膮dkolwiek si臋 udaje. O niczym nie my艣li, jak tylko o tym, w jaki spos贸b i艣膰 za Chrystusem i na艣ladowa膰 Go w modlitwie, trudach i cierpieniach, w nieustannym i wy艂膮cznym szukaniu chwa艂y Bo偶ej i zbawienia ludzi. 艢w. Antoni Maria Claret.

Miej wielk膮, szczer膮 i nieustaj膮c膮 pobo偶no艣膰 wobec Maryi. Gdyby艣 wiedzia艂, ile warte jest to oddanie, nie zamieni艂by艣 go na 偶adne z艂ota 艣wiata. 艢w. Jan Bosko.

Znajdowa艂em lud zbuntowany przeciwko Ewangelii za ka偶dym razem, kiedy obok krzy偶a Zbawiciela nie pokazywa艂em Jego Matki. 艢w. Franciszek Ksawery.

Matka Bo偶a by艂a tak pi臋kna, 偶e kiedy si臋 J膮 razzobaczy艂o, nie mo偶na si臋 by艂o powstrzyma膰 od pragnienia, aby umrze膰, 偶eby i艣膰 J膮 znowu zobaczy膰. 艢w. Bernadeta.

Pr贸偶ne jest pok艂adanie nadziei w zbawienie i u艣wi臋cenie dusz bez Maryi. 艢w. Alfons Maria Liguori.

To, co Ewa zwi膮za艂a swoim niedowiarstwem, Maryja rozwi膮za艂a swoj膮 wiar膮. 艢w. Ireneusz.

Je偶eli ten kto si臋 modli, nie zas艂uguje na to, 偶eby by膰 wys艂uchanym, zas艂ugi Maryi, kt贸rej si臋 poleca, sprawiaj膮, 偶e zostanie wys艂uchany. 艢w. Anzelm.

Wielkie wsparcie i pot臋偶n膮 bro艅 przeciwko knowaniom szatana macie, w oddaniu si臋 Przenaj艣wi臋tszej Pani. 艢w. Jan Bosko.

Pobo偶no艣膰 do Przenaj艣wi臋tszej Matki jest wsparciem ka偶dego wierz膮cego chrze艣cijanina, a zw艂aszcza m艂odzie偶y. 艢w. Jan Bosko.

Ty jeste艣 Maryjo b艂ogos艂awionym Tronem, na kt贸rym zasiada nasz Pan i przez kt贸ry wszystko odnowi艂, ludzi oraz rzeczy. 艢w. Piotr Damiani.

Maryja jest 偶yj膮cym Bastionem, kt贸rego nieprzyjaciele Boga nigdy nie zdobyli i kt贸rego nie mog膮 naruszy膰 strza艂y. 艢w. Augustyn.

Maryja jest Ogrodem, w kt贸rym Pan zebra艂 wszystkie gatunki ro艣lin pachn膮cych, obrazy swoich cn贸t. 艢w. Girolamo.

Nie b臋d臋 spokojny, dop贸ki nie b臋d臋 mia艂 prawdziwego synowskiego uczucia wzgl臋dem Maryi Dziewicy. 艢w. Jan Berchmans.

B贸g chcia艂, aby艣my mieli wszystko za po艣rednictwem Maryi. 艢w. Bernard.

W bolesnych wydarzeniach czasu nie pozostaje inna pociecha jak pociecha nieba, a po艣r贸d niej pocieszenie po艣rednictwa Tej, kt贸ra zawsze by艂a Pomoc膮 Chrze艣cijan. 艢w. Pius X.

Wychowanie m艂odego cz艂owieka za po艣rednictwem Maryi ma trwa艂y wp艂yw na jej 偶ycie. Maryja b臋dzie dla niego prawdziwym bod藕cem do wychodzenia ze z艂a. Imi臋 Maryi w jego sercu b臋dzie zawsze wywo艂ywa膰 dr偶enie mi艂o艣ci. 艢w. G. Eymard.

Maryja kocha m艂odzie偶, a wi臋c kocha i b艂ogos艂awi tych, kt贸rzy o ni膮 dbaj膮. 艢w. Jan Bosko.

W niebezpiecze艅stwach, w smutkach i w w膮tpliwo艣ciach my艣l o Maryi, wzywaj J膮. Id膮c za Ni膮, nie zmylisz drogi, a wzywaj膮c J膮, nie zgubisz si臋, my艣l膮c o Niej, nie zgrzeszysz. Trzymaj si臋 blisko Niej, a nie upadniesz. 艢w. Bernard.

Wszystkie dobra Pana przychodz膮 do nas przez r臋ce Maryi. Jest prawie niemo偶liwe uda膰 si臋 do Jezusa, je偶eli nie przychodzi si臋 przez Maryj臋. 艢w. Jan Bosko.

Wyobra藕cie sobie, jak b臋dziemy szcz臋艣liwi na 艂o偶u 艣mierci, kiedy b臋dziemy mogli z ca艂膮 szczero艣ci膮 stwierdzi膰: O Niepokalana, za spraw膮 Twego mi艂osierdzia po艣wi臋ci艂em Ci ca艂e moje 偶ycie, dla Ciebie pracowa艂em, dla Ciebie cierpia艂em, i teraz dla Ciebie umieram. Jestem Tw贸j! Jaki spok贸j, jaka cudowna rado艣膰 wype艂ni nasze serce w nadziei, 偶e J膮 szybko ujrzymy. 艢w. Maksymilian Maria Kolbe.



O Maryjo, gdybym ja by艂a Kr贸low膮 Niebiesk膮, a Ty ma艂膮 Teres膮, chcia艂abym sta膰 si臋 ma艂膮 Teres膮, aby Ciebie zobaczy膰, Kr贸lowo Niebieska. 艢w. Teresa z Lisieux.

Ka偶da dana 艂aska przechodzi przez trzy 藕r贸d艂a, to jest od Boga do Chrystusa, od Chrystusa do Dziewicy i od Dziewicy Maryi do nas. 艢w. Bernardyn ze Sieny.

Je偶eli podnosz膮 si臋 wichry pokusy, je偶eli uderzasz o ska艂y trud贸w, patrz na gwiazd臋, wzywaj Maryj臋. 艢w. Bernard.

Nawet je偶eli gwiazdy na niebie zmieni艂yby si臋 w j臋zyki, a g艂臋biny morskie w s艂owa, nigdy nie wyrazi艂yby w pe艂ni godno艣ci Maryi. 艢w. Tomasz z Villanova.

Anio艂owie w niebie maj膮 Kr贸low膮, ale my mamy Matk臋 i t膮 Matk膮 jest Maryja. 艢w. Bernard.

Dopiero w niebie b臋dziemy mogli pozna膰 zdumienie to, co Maryja Przenaj艣wi臋tsza zrobi艂a dla nas i te wszystkie razy, kiedy uratowa艂a nas od piek艂a. 艢w. Jan Bosko.

Maryja jest jak Kryj贸wka, w kt贸rej zgromadzili si臋 bez 偶adnego wyj膮tku wszyscy chorzy, biedni, porzuceni. B贸g dla nich otworzy艂 to Schronisko. 艢w. Bazyli Wielki.

Dziewica Maryja, kt贸ra, aby nas wyzwoli膰 od wiecznej 艣mierci, zas艂u偶y艂a na wydanie na 艣wiat Ceny Odkupienia, jest najpot臋偶niejsz膮 ze wszystkich w rekomendowaniu nas Bogu, aby da膰 nam 偶ycie wieczne. 艢w. Augustyn.

Madonna pragnie, aby艣my J膮 czcili pod imieniem Wspomo偶ycielski. Nadchodz膮 tak smutne czasy, 偶e naprawd臋 potrzebujemy tego, aby Przenaj艣wi臋tsza Dziewica pomaga艂a nam zachowa膰 i broni膰 chrze艣cija艅skiej wiary. 艢w. Jan Bosko.

Kiedy zmieszany my艣l膮 o ci臋偶arze swoich win, niespokojny z powodu op艂akanego stanu twego sumienia, przera偶ony surowo艣ci膮 s膮du, dajesz si臋 zaw艂adn膮膰 smutkowi i wpadasz w przepa艣膰 desperacji, wtedy pomy艣l o Maryi. 艢w. Bernard.

Z艂y duch nie zna艂 dziewictwa Maryi i Jej rozwi膮zania, jak r贸wnie偶 艣mierci Pana. Te trzy niezwyk艂e tajemnice wype艂ni艂y si臋 w milczeniu Boga. 艢w. Ignacy Antioche艅ski.

Maryja jest bardziej b艂ogos艂awiona przez to, 偶e przyj臋艂a Jezusa wiar膮, ni偶 przez to, 偶e pocz臋艂a Go ciele艣nie. 艢w. Augustyn.

Serce Maryi jest podzielone pomi臋dzy Boskiego Syna, kt贸ry jest w niebie i adoptowanych syn贸w, kt贸rzy s膮 na ziemi. 艢w. Ojciec Pio.

Starajmy si臋 by膰 blisko Maryi i id藕my z Ni膮 za Jezusem. Ona jest najbardziej dobr膮 i czu艂膮 Matk膮. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja niech tobie wyjedna mi艂o艣膰 do krzy偶a, do katuszy i cierpie艅. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja pod wp艂ywem nadmiaru cierpie艅 sta艂a skamienia艂a pod krzy偶em. Kto wi臋cej kocha ten i wi臋cej cierpi. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja pierwsza zachowywa艂a w ca艂ej doskona艂o艣ci Ewangeli臋, w ca艂ej jej surowo艣ci, zanim zosta艂a jeszcze napisana. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja niech wyprosi nam mi艂o艣膰 do krzy偶a i pobudza nas do tego, aby艣my kroczyli tu偶 za Ni膮 艣ladami Jezusa. 艢w. Ojciec Pio.

Cia艂o i dusza Maryi ani przez moment nie by艂o pod wp艂ywem grzechu i szatana. 艢w. Ojciec Pio.

Tak chcia艂bym mie膰 bardzo mocny g艂os, abym nim wezwa膰 wszystkich grzesznik贸w 艣wiata, aby kochali Matk臋 Bo偶膮. 艢w. Ojciec Pio.

Wiele razy powierza艂em Maryj niepokoje serc i wiele razy do艣wiadcza艂em Jej pociechy. 艢w. Ojciec Pio.

Maryja zawstydza mnie, poniewa偶 niewystarczaj膮co odpowiadam na mi艂o艣膰 i dobro膰 Jej serca. 艢w. Ojciec Pio.

Chcia艂ym kocha膰 Maryj臋 tak, jak na to zas艂uguje. 艢w. Ojciec Pio.

Pami臋tajmy, 偶e wszyscy 艣wi臋cie i anio艂owie razem wzi臋ci nie potrafi膮 godnie kocha膰 i czci膰 Matki Bo偶ej. 艢w. Ojciec Pio.

Kiedy po艣r贸d zmiennych kolei tera藕niejszo艣ci spostrzegasz, 偶e to nie ty idziesz po ziemi, lecz gwa艂towne wichry nios膮 ci臋 to tu, to tam, wypatruj blasku tej gwiazdy, 偶eby nie ulec si艂om 偶ywio艂u. Je艣li podnios膮 si臋 wiatry pokus, je艣li wpadniesz na rafy cierpienia, patrz na gwiazd臋, wzywaj Maryi. W niebezpiecze艅stwach, trwogach, w膮tpliwo艣ciach my艣l o Maryi, wzywaj Maryi. Je偶eli za Ni膮 p贸jdziesz, nie zb艂膮dzisz, je偶eli b臋dziesz J膮 prosi艂, nie popadniesz w rozpacz, je偶eli o Niej b臋dziesz my艣la艂, nie zginiesz. Je艣li Ona b臋dzie ci臋 trzyma膰 za r臋k臋, nie upadniesz; je偶eli b臋dzie ci臋 strzec, niczego nie musisz si臋 obawia膰; je偶eli Ona b臋dzie twoj膮 przewodniczk膮, nie zm臋czysz si臋; je偶eli Ona b臋dzie ci pomaga膰, szcz臋艣liwie dotrzesz do portu. 艢w. Bernard.

Przez Ciebie, Pani chwalebna, niech zas艂u偶ymy wst膮pi膰 do Jezusa Syna Twego, kt贸ry przez Ciebie raczy艂 zst膮pi膰 do nas. 艢w. Anzelm.

Bardziej wi臋c b艂ogos艂awiona jest Maryja dlatego, 偶e przyj臋艂a wiar臋 Chrystusa, ni偶 偶e pocz臋艂a cia艂o Chrystusowe. Tak i matczyne pokrewie艅stwo nic by Maryi nie pomog艂o, gdyby nie mia艂a szcz臋艣cia nosi膰 Chrystusa wi臋cej w sercu ni偶 w ciele. 艢w. Augustyn.

B艂ogos艂awione, 艣wi臋te i niepokalane Pocz臋cie Naj艣wi臋tszej Dziewicy Maryi, Bo偶ej Rodzicielki, wszystkie narody niech uwielbiaj膮, wszystkie ziemie niech wzywaj膮 i g艂osz膮 Niepokalane Twe Serce. 艢w. Jan Maria Vanney.

Taki pok贸j z Twojej twarzy bije Panno 艢wi臋ta. Ani艣 nie zmartwiona, ani艣 u艣miechni臋ta. Oczy Twe zamkni臋te widz膮 co艣 wielkiego. M贸wi o tym g艂臋bia jestestwa Twojego. Twe z艂o偶one r臋ce wskazuj膮 rozmow臋. Pochylona艣 Panno, pewno m贸wisz z Bogiem. M艂odziutka twarzyczka Twoja blaskiem bije. Taka艣 Panno pi臋kna - wiem dla Kogo 偶yjesz! Pozosta膰 Matk膮 Syna Pana Swego. Nie jest rzecz膮 艂atw膮 bez Ducha 艢wi臋tego. Temu艣 taki wyraz twarzy swej przybra艂a. Ty艣 Dzieweczko 艣wi臋ta z Bogiem szlak zacz臋艂a艣. Bije z Ciebie Pani mi艂o艣膰, dobro膰, wiara. W wielkich rzeczach Bogu zaufa艂a艣. Twoje zas艂uchanie, Twoje te偶 skupienie. Wzbudza 偶ar otuchy wzbudza i nadziej臋. Ca艂膮 dusz膮 swoj膮 tworzysz jedno z Bogiem. Tak w tej chwili pierwszej jak przez ca艂膮 drog臋. 呕ycie Mu odda艂a艣 - ca艂e bez zastrze偶e艅. Krzy偶 i kolce kryj膮c trwa艂a艣 w 艣wi臋tej wierze. Sk膮d Panienko w Tobie tyle si艂y mocy? Sk膮d zaparcia ogrom, ufno艣膰 w duszy nocy? Zechciej przyby膰 Pani do mnie teraz, dzisiaj. I pozosta膰 ze mn膮 w trudnej drodze 偶ycia. Ucz jak 鈥瀎iat" m贸wi膰, wska偶 jak post臋powa膰. Naucz Boga kocha膰, Jego kontemplowa膰. Jak pozosta膰 wiern膮 Jemu ca艂e 偶ycie. Jak korzysta膰 z 艂aski danej tak obficie. O Maryjo Pani, we藕 mnie dzi艣 za r臋k臋. I nie puszczaj prosz臋, a偶 do chwili 艣mierci. 艢w. Teresa z Avila.

Niech w ka偶dym b臋dzie dusza Maryi, aby uwielbia膰 Pana; niech w ka偶dym b臋dzie duch Maryi, aby rozradowa艂 si臋 w Bogu. 艢w. Ambro偶y.



Gdy do Maryi przyszed艂 Duch Bo偶y, sta艂a si臋 艂aski pe艂na dla siebie; a gdy na nowo Duch J膮 nawiedzi艂, nadmiarem 艂aski obdarzy艂 J膮 dla nas. 艢w. Bernard.

Niechaj Wierni pami臋taj膮 o tym, 偶e prawdziwa pobo偶no艣膰 nie polega ani na czczym i przemijaj膮cym uczuciu, ani na jakiej艣 pr贸偶nej 艂atwowierno艣ci, lecz pochodzi z wiary prawdziwej, kt贸ra prowadzi nas do uznawania przoduj膮cego stanowiska Bo偶ej Rodzicielki i pobudza do synowskiej mi艂o艣ci ku Matce naszej oraz do na艣ladowania Jej cn贸t. Sobor Watyka艅ski II.

By艂o wol膮 Ojca mi艂osiernego, aby Wcielenie poprzedzi艂a zgoda Tej, kt贸ra przeznaczona zosta艂a na matk臋, by w ten spos贸b, podobnie jak niewiasta przyczyni艂a si臋 do 艣mierci, tak r贸wnie偶 niewiasta przyczyni艂a si臋 do 偶ycia. Sob贸r Watyka艅ski II.

Maryja jako pe艂na 艂aski jest Ona wspania艂ym owocem Odkupienia. Sob贸r Watyka艅ski II.

Jezus nigdy nie by艂 oddalony od Ojca z powodu natury ludzkiej, kt贸r膮 przyj膮艂. On jest naturalnym Synem Ojca przez swoje B贸stwo, naturalnym Synem swojej Matki przez swoje cz艂owiecze艅stwo, ale w艂a艣ciwym Synem Bo偶ym w obydwu naturach. Synod we Friuli.

Matka Jezusa, jak w niebie doznaje ju偶 chwa艂y, co do cia艂a i duszy b臋d膮c obrazem i pocz膮tkiem Ko艣cio艂a maj膮cego osi膮gn膮膰 pe艂ni臋 w przysz艂ym wieku, tak tu na ziemi, p贸ki nie nadejdzie Dzie艅 Pa艅ski, przy艣wieca ludowi pielgrzymuj膮cemu jako znak przysz艂ej nadziei. Sob贸r Watyka艅ski II.

Ko艣ci贸艂 艣wi臋ty ze szczeg贸ln膮 mi艂o艣ci膮 oddaje cze艣膰 Naj艣wi臋tszej Matce Bo偶ej, Maryi, kt贸ra nierozerwalnym w臋z艂em z艂膮czona jest ze zbawczym dzie艂em swojego Syna. W Niej Ko艣ci贸艂 podziwia i wys艂awia wspania艂y owoc odkupienia i jakby w przeczystym obrazie z rado艣ci膮 ogl膮da to, czym ca艂y pragnie i spodziewa si臋 by膰. Sob贸r Watyka艅ski II.

Niepokalana Dziewica, zachowana jako wolna od wszelkiej skazy pierworodnej winy, dope艂niwszy biegu ziemskiego 偶ycia, z cia艂em i dusz膮 zosta艂a wzi臋ta do niebieskiej chwa艂y i wywy偶szona przez Pana jako Kr贸lowa wszystkiego, aby bardziej upodobni膰 si臋 do swego Syna, Pana panuj膮cych oraz Zwyci臋zcy grzechu i 艣mierci. Sob贸r Watyka艅ski II.

Macierzy艅ska rola Maryi w stosunku do ludzi 偶adn膮 miar膮 nie przy膰miewa i nie umniejsza tego jedynego po艣rednictwa Chrystusa, lecz ukazuje jego moc. Ca艂y zbawienny wp艂yw B艂ogos艂awionej Dziewicy na ludzi wywodzi si臋 nie z jakiej艣 konieczno艣ci rzeczowej, lecz z upodobania Bo偶ego i wyp艂ywa z nadmiaru zas艂ug Chrystusa, opiera si臋 na Jego po艣rednictwie, od tego po艣rednictwa ca艂kowicie zale偶y i z niego czerpie ca艂膮 moc; nie przeszkadza w 偶aden spos贸b bezpo艣redniej 艂膮czno艣ci wiernych z Chrystusem, ale j膮 umacnia. Sob贸r Watyka艅ski II.

Maryja poczynaj膮c, rodz膮c i karmi膮c Chrystusa, ofiaruj膮c Go w 艣wi膮tyni Ojcu i wsp贸艂cierpi膮c ze swoim Synem umieraj膮cym na krzy偶u, w ca艂kiem szczeg贸lny spos贸b wsp贸艂pracowa艂a w dziele Zbawiciela przez pos艂usze艅stwo, wiar臋, nadziej臋 i 偶arliw膮 mi艂o艣膰 dla odnowienia nadprzyrodzonego 偶ycia dusz ludzkich. Dlatego sta艂膮 si臋 nam Matk膮 w porz膮dku 艂aski. Sob贸r Watyka艅ski II.

Macierzy艅stwo Maryi w ekonomi 艂aski trwa nieustannie, poczynaj膮c od aktu zgody, kt贸r膮 z wiar膮 wyrazi艂a przy zwiastowaniu i kt贸r膮 zachowa艂a bez wahania pod krzy偶em, a偶 do wiekuistego dope艂nienia si臋 zbawienia wszystkich wybranych. Wzi臋ta do nieba nie zaprzestaje nadal pe艂ni膰 tej zbawczej roli, lecz poprzez swoje wielorakie wstawiennictwo ustawicznie wyjednuje nam dary wiecznego zbawienia. Dzi臋ki macierzy艅skiej mi艂o艣ci opiekuje si臋 bra膰mi swego Syna, pielgrzymuj膮cym jeszcze i nara偶onym na niebezpiecze艅stwa i trudy, dop贸ki nie zostan膮 doprowadzeni do szcz臋艣liwej ojczyzny. Sob贸r Watyka艅ski II.

Ko艣ci贸艂 nie waha si臋 jawnie wyznawa膰 podporz膮dkowanej roli Maryi; ci膮gle jej do艣wiadcza i zaleca j膮 sercom wiernych, aby oni, wsparci t膮 macierzy艅sk膮 opiek膮, jeszcze 艣ci艣lej przylgn臋li do Po艣rednika i Zbawiciela. Sob贸r Watyka艅ski II.

Wierni niech pami臋taj膮 o tym, 偶e prawdziwa pobo偶no艣膰 nie polega ani na czczym i przenikaj膮cym uczuciu, ani na jakiej艣 pr贸偶nej 艂atwowierno艣ci, lecz pochodzi z prawdziwej wiary, kt贸ra prowadzi nas do uznania wyj膮tkowego wyniesienia Bo偶ej rodzicielki i pobudza do dzieci臋cej mi艂o艣ci ku naszej Matce Maryi oraz do na艣ladowania Jej cn贸t. Sob贸r Watyka艅ski II.

Maryja odkupiona w spos贸b wznio艣lejszy ze wzgl臋du na zas艂ugi swego Syna i zjednoczona z Nim 艣cis艂ym i nierozerwalnym w臋z艂em, jest obdarzona tym najwi臋kszym darem i najwi臋ksz膮 godno艣ci膮, kt贸ra wynika z tego, 偶e jest rodzicielk膮 Syna Bo偶ego i dlatego najbardziej umi艂owan膮 c贸rk膮 Ojca i przybytkiem Ducha 艢wi臋tego. Dzi臋ki temu darowi szczeg贸lnej 艂aski znacznie przewy偶sza wszystkie inne stworzenia, niebieskie i ziemskie. Sob贸r Watyka艅ski II.

Ojciec mi艂osierdzia pragn膮艂, by Wcielenie poprzedzi艂a zgoda tej, kt贸ra zosta艂a przeznaczona na matk臋, aby w ten spos贸b, podobnie jak kobieta przyczyni艂a si臋 do 艣mierci, tak r贸wnie偶 kobieta przyczyni艂a si臋 do 偶ycia. Matka Jezusa, wydaj膮c na 艣wiat samo 呕ycie odradzaj膮ce wszystko, zosta艂a przez Boga obdarzona darami godnymi tak wielkiej roli. Sob贸r Watyka艅ski II.

Maryja, c贸rka Adama, zgadzaj膮c si臋 na s艂owo Bo偶e, sta艂a si臋 Matk膮 Jezusa, a przyjmuj膮c zbawcz膮 wol臋 Bo偶膮 ca艂ym sercem, wolna od wszelkiego grzechu ca艂kowicie po艣wi臋ci艂a sam膮 siebie, jako s艂u偶ebnic臋 Pa艅sk膮, osobie i dzie艂u swego Syna, pod Jego zwierzchnictwem i razem z Nim z 艂aski Boga wszechmog膮cego s艂u偶膮c misterium odkupienia. Sob贸r Watyka艅ski II.

Maryja nie zosta艂a tylko biernie u偶yta przez Boga, lecz woln膮 wiar膮 i pos艂usze艅stwem wsp贸艂pracowa艂a w dziele ludzkiego zbawienia. Sama b臋d膮c pos艂uszna, sta艂a si臋 przyczyn膮 zbawienia zar贸wno dla siebie, jak i dla ca艂ego rodzaju ludzkiego. Sob贸r Watyka艅ski II.

O s艂odka i 艣wi臋ta Maryjo Dziewico, Ty w zwiastowaniu anio艂a, przez swoje pe艂ne wiary i pytaj膮ce pos艂usze艅stwo da艂a艣 nam Chrystusa. W Kanie pokaza艂a艣, swoim uwa偶nym sercem, jak dzia艂a膰 z odpowiedzialno艣ci膮. Nie czeka艂a艣 biernie na interwencj臋 Syna Twojego, ale uprzedzi艂a艣 Go, u艣wiadamiaj膮c Mu potrzeby i z dyskretnym autorytetem podj臋艂a艣 inicjatyw臋, by pos艂a膰 do Niego s艂ugi. U st贸p krzy偶a pos艂usze艅stwo uczyni艂o Ci臋 Matk膮 Ko艣cio艂a i wierz膮cych, a w Wieczerniku ka偶dy ucze艅 uzna艂 w Tobie w艂adz臋 mi艂o艣ci i s艂u偶by. Pom贸偶 nam rozumie膰, 偶e ka偶da prawdziwa w艂adza w Ko艣ciele i w 偶yciu konsekrowanym ma sw贸j fundament w uleg艂o艣ci woli Bo偶ej i 偶e ka偶dy z nas staje si臋 dla innych autorytetem poprzez 艣wiadectwo 偶ycia w pos艂usze艅stwie Bogu. O Matko 艂askawa i mi艂osierna, Ty, kt贸ra czyni艂a艣 wol臋 Ojca, okazuj膮c gorliwo艣膰 w pos艂usze艅stwie pom贸偶, by nasze 偶ycie by艂o bacznym ws艂uchiwaniem si臋 w S艂owo, wiernym p贸j艣ciem za Jezusem, Panem i S艂ug膮, w 艣wietle i mocy Ducha 艢wi臋tego, by艣my radowali si臋 komuni膮 bratersk膮, by艣my byli wspania艂omy艣lni w pe艂nieniu misji i gorliwi w s艂u偶bie ubogim, oczekuj膮c dnia, gdy pos艂usze艅stwo wiary przemieni si臋 w 艣wi臋to Mi艂o艣ci bez ko艅ca. Kongregacja ds. 偶ycia konsekrowanego.



Przenaj艣wi臋tsza Maryja w niebie kontynuuje sw贸j macierzy艅ski urz膮d w stosunku do Cz艂onk贸w Chrystusa, wsp贸艂pracuj膮c przy narodzeniu i rozwoju boskiego 偶ycia w odkupionych duszach. Pawe艂 VI.

Rzeczywisto艣膰 Ko艣cio艂a nie wyczerpuje si臋 ca艂kowicie w jego hierarchicznej strukturze, w jego liturgii, sakramentach i rozporz膮dzeniach prawnych. Wewn臋trznej istoty Ko艣cio艂a, pierwszego 藕r贸d艂a jego u艣wi臋caj膮cej mocy, nale偶y szuka膰 w mistycznym zjednoczeniu z Chrystusem, o kt贸rym nie mo偶na my艣le膰 jakoby od艂膮czone by艂o od Tej, kt贸ra jest Matk膮 S艂owa Wcielonego, a kt贸r膮 sam Chrystus chcia艂 g艂臋boko z艂膮czy膰 ze sob膮 dla naszego zbawienia. Pawe艂 VI.

Znajomo艣膰 prawdziwej nauki katolickiej o Maryi, b臋dzie zawsze kluczem do w艂a艣ciwego zrozumienia misterium Chrystusa i Jego Ko艣cio艂a. Pawe艂 VI.

Na chwa艂臋 Matki Bo偶ej i ku naszemu pokrzepieniu, og艂aszamy Naj艣wi臋tsz膮 Maryj臋 Pann臋 Matk膮 Ko艣cio艂a, to jest Matk膮 ca艂ego Ludu Bo偶ego, zar贸wno wiernych, jak i pasterzy, kt贸rzy nazywaj膮 j膮 Najukocha艅sz膮 Matk膮, pragniemy, by pod tym najmilszym tytu艂em od tej chwili Dziewica 鈥 Matka by艂a jeszcze bardziej czczona i wzywana przez Lud chrze艣cija艅ski. Pawe艂 VI.

Bo偶e Macierzy艅stwo jest podstaw膮 specjalnej relacji Maryi do Chrystusa, oraz fundamentem Jej obecno艣ci w ekonomii Zbawienia, zdzia艂anej przez Chrystusa Pana, jest ono zasadnicz膮 podstaw膮 stosunku Maryi do Ko艣cio艂a. Maryja jest Matk膮 Tego, kt贸ry od pierwszego momentu swego Wcielenia w dziewiczym Jej 艂onie, z艂膮czy艂 w sobie - jako G艂owie - swoje Mistyczne Cia艂o, kt贸rym jest Ko艣ci贸艂. St膮d Maryja, jako Matka Chrystusa, jest r贸wnie偶 Matk膮 wszystkich wiernych i wszystkich pasterzy, tzn. ca艂ego Ko艣cio艂a. Pawe艂 VI.

Maryja, kt贸ra da艂a nam Jezusa, 殴r贸d艂o 艂aski, nieomieszka pom贸c Ko艣cio艂owi, kt贸ry promieniuj膮c obfito艣ci膮 dar贸w Ducha 艢wi臋tego, anga偶uje si臋 z now膮 si艂膮 do swego zbawczego pos艂annictwa. Mimo bogactwa wspania艂ych prerogatyw, kt贸rymi B贸g J膮 obdarzy艂, aby uczyni膰 J膮 godn膮 Matk膮 S艂owa Wcielonego, jest nam Ona bardzo bliska. B臋d膮c c贸rk膮 Adama, jak i my, jest nasz膮 Siostr膮 przez natur臋, mimo 偶e jest Stworzeniem zachowanym od grzechu pierworodnego, ze wzgl臋du na przysz艂e zas艂ugi Zbawiciela. Z otrzymanymi przywilejami 艂膮czy osobist膮 cnot臋 ca艂kowitej i przyk艂adnej wiary. Pawe艂 VI.

W samym ziemskim 偶yciu Maryja zrealizowa艂a w spos贸b doskona艂y posta膰 ucznia Chrystusowego, zwierciad艂o wszystkich cn贸t, urzeczywistniaj膮c w sobie ewangeliczne b艂ogos艂awie艅stwo, wypowiedziane przez Chrystusa. W Niej ca艂y Ko艣ci贸艂 osi膮ga najskuteczniejsz膮 form臋 doskona艂ego na艣ladowania Chrystusa. Pawe艂 VI.

Nabo偶e艅stwo do Maryi, dalekie od tego, aby by膰 celem samo w sobie, jest 艣rodkiem, z istoty swej podporz膮dkowanym kierowaniu dusz do Chrystusa, celem 艂膮czenia ich z Ojcem, w mi艂o艣ci Ducha 艢wi臋tego. Pawe艂 VI.

Maryja, niczym 艣wietlista jutrzenka, kt贸ra roz艣wietla mroki nocy, zapala 艣wiat艂o wiary, wzywa do zbawienia nasz oszala艂y w niepokoju i rozpaczy 艣wiat. Pawe艂 VI.

Maryja jest wzorem pokornej modlitwy, wiary w Opatrzno艣膰, sta艂ego po艣wi臋cenia, poddania si臋, pos艂usze艅stwa i jak偶e gor膮cej mi艂o艣ci. Pawe艂 VI.

Maryja w Ko艣ciele 艣wi臋tym zajmuje miejsca najwy偶sze po Chrystusie i nam najbli偶sze. Pawe艂 VI.

Maryja, Matka Boga jest Matk膮 Ko艣cio艂a, jest niepor贸wnywalnym wzorem mi艂o艣ci do Boga i bli藕nich. Pawe艂 VI.

Patrz膮c w duchu z pobo偶no艣ci膮 na Maryj臋, wierni czuj膮 si臋 pobudzeni do ufnej modlitwy, do czynienia pokuty, do 艣wi臋tej boja藕ni Bo偶ej. Dzi臋ki temu zwracaniu si臋 do Niej b臋d膮 oni cz臋艣ciej sobie przypominali s艂owa Chrystusa. Pawe艂 VI.

Sam Chrystus daj膮c nam Maryj臋 za Matk臋, wskaza艂 J膮 tym samym jako wz贸r do na艣ladowania. Jest rzecz膮 naturaln膮, aby dzieci czu艂y to samo, co matki, oraz by ich zalety i cnoty odtwarza艂y w swoim 偶yciu. Boski Zbawca przekaza艂 w duchowym dziedzictwie swoj膮 Matk臋, a razem z Ni膮 wszystkie skarby 艂aski i cn贸t, jakimi J膮 ubogaci艂 po to, aby sp艂ywa艂y na nas przez Jej mo偶ne wstawiennictwo i nasze gorliwe Jej na艣ladowanie. Pawe艂 VI.

Cze艣膰 Bogurodzicy bardzo si臋 przyczynia do wprowadzenia w 偶ycie zasad ewangelicznych. Pawe艂 VI.

Duchowe macierzy艅stwo Maryi Dziewicy przekracza granice miejsca i czasu, a nale偶y do powszechnej historii Ko艣cio艂a, w kt贸rym zawsze by艂a obecna, pe艂ni膮c obowi膮zek macierzy艅ski i s艂u偶膮c pomoc膮. Pawe艂 VI.

Nasz wiek mo偶na by nazwa膰 epok膮 Maryjn膮. Nale偶y przyzna膰, 偶e obecnie, dzi臋ki 艂asce Boga, lud chrze艣cija艅ski ja艣niej, ni偶 przedtem, zrozumia艂 opatrzno艣ciowe pos艂annictwo zlecone Maryi w historii zbawienia, to nie mo偶na tego pojmowa膰, jakoby minione wieki tej prawdy zgo艂a nie dostrzega艂y, albo czasy przysz艂e mog艂y kiedykolwiek o niej nie wiedzie膰. Wszystkie okresy dziej贸w Ko艣cio艂a korzysta艂y i b臋d膮 korzysta膰 z dobrodziejstw macierzy艅skiej obecno艣ci Bogarodzicy, gdy偶 Ona zjednoczona jest nierozerwalnym w臋z艂em z tajemnic膮 Mistycznego Cia艂a, kt贸rego G艂ow膮 jest Chrystus, o Nim napisano: Chrystus wczoraj i dzi艣, ten sam tak偶e na wieki. Pawe艂 VI.

Matka Ko艣cio艂a jest znakiem jedno艣ci i zach臋t膮 do doskona艂ego braterstwa wszystkich chrze艣cijan. Pawe艂 VI.

Wsp贸艂czesna nauka Ko艣cio艂a o kulcie chwa艂y, wdzi臋czno艣ci i mi艂o艣ci, nale偶nym Naj艣wi臋tszej Dziewicy, jest ca艂kiem zgodna z nauk膮 ewangeliczn膮, kt贸r膮 dok艂adniej wy艂o偶y艂a i wyja艣ni艂a tradycja zar贸wno Wschodu, jak te偶 Zachodu. Pawe艂 VI.

Kr贸lowa Nieba i najmilsza Matka nasza nigdy nie przestanie wspomaga膰 ka偶dego swego dziecka, opiekowa膰 si臋 z nieba ca艂ym Ko艣cio艂em Chrystusowym i spieszy膰 na pomoc ca艂ej ludzko艣ci. Pawe艂 VI.

Na艣ladowanie Jezusa Chrystusa jest drog膮 kr贸lewsk膮, kt贸rej powinni艣my si臋 trzyma膰, aby osi膮gn膮膰 艣wi臋to艣膰 偶ycia i w miar臋 mo偶no艣ci odtworzy膰 w sobie bezwzgl臋dn膮 doskona艂o艣膰 Ojca Niebieskiego. Pawe艂 VI.

Ani 艂aska Boskiego Odkupiciela, ani wstawiennictwo Jego Rodzicielki a naszej Matki duchowej, ani Jej g贸ruj膮ca 艣wi臋to艣膰 nie mog艂yby nas doprowadzi膰 do portu zbawienia, gdyby z naszej strony nie odpowiada艂a im ustawicznie wola oddawania czci Jezusowi Chrystusowi i Bogarodzicy Dziewicy przez pobo偶ne na艣ladowanie cn贸t, jakimi Oni dwoje si臋 odznaczali. Pawe艂 VI.

Na艣ladowanie Maryi Dziewicy nie tylko nie odwodzi od wiernego kroczenia 艣ladami Chrystusa, ale nawet czyni je milszym i 艂atwiejszym; bo przecie偶 Naj艣wi臋tsza Dziewica, kt贸ra zawsze pe艂ni艂a wol臋 Bo偶膮, pierwsza spo艣r贸d wszystkich zas艂u偶y艂a sobie na t臋 pochwa艂臋, jak膮 Syn skierowa艂 do swoich uczni贸w. Pawe艂 VI.

Przez Maryj臋 do Jezusa. Niech si臋 tym nie niepokoi nasza wiara, jakoby tego rodzaju pomoc Istoty we wszystkim do nas podobnej - opr贸cz grzechu - mia艂a narusza膰 nasz膮 godno艣膰 i przeszkadza膰 nam w bezpo艣rednim podtrzymywaniu 艣ci艣lejszych i nieprzerwanych w臋z艂贸w adoracji i przyja藕ni z Synem Bo偶ym. Uznajmy raczej dobro膰 i 艂askawo艣膰 Zbawiciela, naszego Boga, kt贸ry maj膮c wzgl膮d na nasz膮 s艂abo艣膰, tak dalek膮 i niepodobn膮 do Jego 艣wi臋to艣ci niesko艅czonej, da艂 nam mo偶no艣膰 na艣ladowania tej 艣wi臋to艣ci, stawiaj膮c przed oczami wz贸r swej Matki. Pawe艂 VI.



Maryja przed wszystkimi lud藕mi jest najwspanialszym, a dla nas znakomicie przystosowanym wzorem doskona艂ego pos艂usze艅stwa, z jakim w mi艂o艣ci i gotowo艣ci ducha mamy poddawa膰 si臋 postanowieniom Ojca Przedwiecznego; sam Chrystus t臋 doskona艂膮 uleg艂o艣膰 woli Bo偶ej uczyni艂 jakby zasad膮 i wzorem swego ludzkiego post臋powania. Pawe艂 VI.

Ko艣ci贸艂 Chrystusowy stawia Maryj臋 za wz贸r do na艣ladowania. Id膮c za Jej przyk艂adem, przyjmujemy do serca S艂owo Bo偶e. Pawe艂 VI.

Przyjmujemy za pewne, 偶e Maryja, Matka Boga i Odkupiciela, by艂a z Nim zjednoczona w臋z艂em 艣cis艂ym i nierozerwalnym i 偶e zosta艂o Jej zlecone do spe艂nienia wyj膮tkowe zadanie w tajemnicy S艂owa Wcielonego i Cia艂a Mistycznego, czyli w ekonomii zbawienia. Bogurodzica Dziewica nie tylko jako Naj艣wi臋tsza Matka Bo偶a, kt贸ra uczestniczy艂a w tajemnicach Chrystusa lecz r贸wnie偶 jako Matka Ko艣cio艂a s艂usznie doznaje od Ko艣cio艂a czci szczeg贸lnej, zw艂aszcza w kulcie liturgicznym. Pawe艂 VI.

Nie nale偶y si臋 l臋ka膰, 偶e przez rozw贸j kultu, liturgicznego czy prywatnego Bo偶ej Rodzicielki mo偶e by膰 przy膰miony lub zmniejszony kult uwielbienia, kt贸ry oddawany jest S艂owu Wcielonemu na r贸wni z Ojcem i Duchem 艢wi臋tym. Pawe艂 VI.

Maryja jest Matk膮 Ko艣cio艂a nie tylko dlatego, 偶e jest Matk膮 Jezusa Chrystusa i Jego nieod艂膮czn膮 Towarzyszk膮 w nowej ekonomii, kiedy to Syn Bo偶y przyj膮艂 z Niej natur臋 ludzk膮, aby przez tajemnic臋 Cia艂a Swego uwolni膰 cz艂owieka od grzechu, ale te偶 dlatego, 偶e ca艂ej wsp贸lnocie wybranych 艣wieci jako wz贸r cn贸t. Jak ka偶da ludzka matka nie mo偶e ogranicza膰 swego zadania jedynie do urodzenia nowego cz艂owieka, ale powinna si臋 podj膮膰 tak偶e karmienia dziecka i wychowania, tak na pewno czyni Naj艣wi臋tsza Dziewica Maryja. Pawe艂 VI.

Maryja w dalszym ci膮gu pe艂ni z nieba obowi膮zek macierzy艅ski, przyczyniaj膮c si臋 do rodzenia i pomna偶ania 偶ycia Bo偶ego w poszczeg贸lnych duszach ludzi odkupionych. Jest to pocieszaj膮ca prawda, kt贸ra z wolnej woli najm臋drszego Boga jest cz臋艣ci膮 dope艂niaj膮c膮 tajemnicy ludzkiego zbawienia, dlatego wszyscy chrze艣cijanie maj膮 obowi膮zek w ni膮 wierzy膰. Pawe艂 VI.

Cho膰 艢wi臋ta Dziewica cieszy si臋 kontemplacj膮 Tr贸jcy Przenaj艣wi臋tszej, to jednak nie zapomina o dzieciach kt贸re, jak niegdy艣 Ona, odbywaj膮 drog臋 w pielgrzymce wiary, widz膮c je w Bogu i odczuwaj膮c ich potrzeby, zjednoczona z Jezusem Chrystusem, kt贸ry zawsze 偶yje, aby si臋 wstawia膰 za nami, okazuje si臋 Ona ich Or臋downiczk膮, Wspomo偶ycielk膮, Pomocnic膮, Po艣redniczk膮. Pawe艂 VI.

Ko艣ci贸艂 od pierwszych wiek贸w zawsze by艂 przekonany, 偶e Maryja ustawicznie wstawia si臋 do Syna za Ludem Bo偶ym. Dowodem tego jest prastara antyfona, kt贸ra stanowi cz臋艣膰 modlitwy liturgicznej, u偶ywanej na Wschodzie i na Zachodzie: Pod obron臋 Twego mi艂osierdzia uciekamy si臋, Bo偶a Rodzicielko, naszymi pro艣bami racz nie gardzi膰 w potrzebach, ale od zguby nas wybaw, o Ty, kt贸ra sama jeste艣 b艂ogos艂awiona. Macierzy艅skie wstawiennictwo Maryi w czymkolwiek nie ujmuje skuteczno艣ci przemo偶nego i niezast膮pionego po艣rednictwa Chrystusowego i jest znakomitym jego potwierdzeniem. Pawe艂 VI.

Wsp贸艂dzia艂anie Matki Ko艣cio艂a w rozwijaniu 偶ycia Bo偶ego w duszach nie ogranicza si臋 do wstawiennictwa u Syna. Wywiera Ona sw贸j wp艂yw na odkupionych, przyk艂adem; ma on bardzo wa偶ne znaczenie, zgodnie z utartym przys艂owiem: S艂owa pouczaj膮, a przyk艂ady poci膮gaj膮. Jak nauki rodzic贸w maj膮 o wiele wi臋ksz膮 skuteczno艣膰, gdy s膮 poparte przyk艂adem 偶ycia zgodnego z ludzk膮 i Bo偶膮 roztropno艣ci膮, tak s艂odycz i wdzi臋k, p艂yn膮ce ze wznios艂ych cn贸t Niepokalanej Bogarodzicy, dziwnie poci膮gaj膮 dusze do na艣ladowania Boskiego Wzoru, Jezusa Chrystusa, kt贸rego Ona by艂a najwierniejszym obrazem. Pawe艂 VI.

Wznios艂a 艣wi臋to艣膰 b艂ogos艂awionej Dziewicy Maryi by艂a nie tylko wyj膮tkowym darem Boskiej hojno艣ci, lecz tak偶e owocem ustawicznej i wspania艂omy艣lnej uleg艂o艣ci Jej wolnej woli wewn臋trznej natchnieniom Ducha 艢wi臋tego. Przez t臋 doskona艂膮 harmoni臋 i zgodno艣膰 mi臋dzy 艂ask膮 Bo偶膮, a dzia艂aniem Jej ludzkiej natury, Maryja odda艂a najwy偶szy ho艂d Przenaj艣wi臋tszej Tr贸jcy, a sama sta艂a si臋 przes艂awn膮 ozdob膮 Ko艣cio艂a, kt贸ry tak J膮 pozdrawia w swej liturgii. Pawe艂 VI.

呕ycie przeczystej Oblubienicy 艣wi臋tego J贸zefa, kt贸ra Dziewic膮 b臋d膮c rodzi艂a i po porodzeniu zosta艂o. Dziewic膮, w co Ko艣ci贸艂 katolicki zawsze wierzy艂 i co g艂osi艂, jak zreszt膮 przysta艂o Niewie艣cie wyniesionej do niezr贸wnanej godno艣ci Bo偶ego Macierzy艅stwa, up艂ywa艂o w tak 艣cis艂ym zjednoczeniu z Synem, i偶 podziela艂a z Nim rado艣ci, cierpienia i triumfy. Pawe艂 VI.

Ca艂e 偶ycie pokornej S艂u偶ebnicy Pa艅skiej, od chwili Anielskiego pozdrowienia a偶 do Jej Wniebowzi臋cia z dusz膮 i cia艂em do niebieskiej chwa艂y, by艂o 偶yciem s艂u偶by w mi艂o艣ci. Pawe艂 VI.

Z podziwem patrzymy na Maryj臋, mocn膮 w swej wierze, gotow膮 do pos艂usze艅stwa, szczer膮 w pokorze, rozradowan膮 w wys艂awianiu Pana, p艂omienn膮 w mi艂o艣ci, w pe艂nieniu swego pos艂annictwa tak m臋偶n膮 i wytrwa艂膮, i偶 sam膮 siebie z艂o偶y艂a w ofierze, jednocz膮c si臋 wszystkimi uczuciami Serca ze swoim Synem, kt贸ry po to umar艂 na krzy偶u, aby obdarzy膰 ludzi nowym 偶yciem. Pawe艂 VI.

Wobec blasku Jej cn贸t pierwszym obowi膮zkiem tych, kt贸rzy w Matce Chrystusowej uznaj膮 doskona艂y wz贸r Ko艣cio艂a, jest 艣ci艣lejsze jednoczenie si臋 z Ni膮 w dzi臋kowaniu Bogu Najwy偶szemu, kt贸ry wielkich rzeczy dokona艂 w Maryi dla dobra ca艂ej ludzko艣ci. Powinni t臋 najwierniejsz膮 S艂u偶ebnic臋 Pa艅sk膮 otacza膰 偶ywym kultem chwa艂y, wdzi臋czno艣ci i mi艂o艣ci, poniewa偶 wed艂ug m膮drych i 艂askawych postanowie艅 Bo偶ych Jej dobrowolna zgoda i wielkoduszne wsp贸艂dzia艂anie z zamiarami Boga w przyczyni艂y si臋 i ci膮gle si臋 przyczyniaj膮 do zbawienia ludzi. Pawe艂 VI.

Ludziom dzisiejszym, kt贸rzy m臋cz膮 si臋 pomi臋dzy trwog膮 i nadziej膮; kt贸rzy zniech臋caj膮 si臋 wskutek 艣wiadomo艣ci swej ma艂o艣ci i kt贸rych opanowuj膮 nieko艅cz膮ce si臋 pragnienia - Naj艣wi臋tsza Maryja Panna, czy si臋 J膮 rozwa偶a w kolejach Jej ziemskiego 偶ycia, czy te偶 w niebia艅skiej szcz臋艣liwo艣ci, jakiej ju偶 za偶ywa w pa艅stwie Bo偶ym, ofiarowuje pogodn膮 wizj臋 i ma s艂owo zdatne do umacniania serc: przyrzeka, i偶 nadzieja odniesie zwyci臋stwo nad trwog膮, wsp贸lnota nad samotno艣ci膮, pok贸j nad zam臋tem, rado艣膰 i pi臋kno nad zniech臋ceniem i odraz膮, oczekiwanie rzeczy wiecznych nad doczesnymi po偶膮daniami, 偶ycie nad 艣mierci膮. Pawe艂 VI.

Naj艣wi臋tsza Dziewica Maryja, lepiej ni偶 inne stworzenia rozumia艂a, 偶e B贸g dokonuje cud贸w; 偶e Imi臋 Jego jest 艣wi臋te, 偶e okazuje On swe mi艂osierdzie, wywy偶sza pokornych, wiernie dochowuje obietnic. Pawe艂 VI.

Przebieg 偶ycia Maryi, okazuj膮cy si臋 na zewn膮trz, w 偶aden spos贸b nie odst臋powa艂 od zwyczajnego trybu post臋powania; rozwa偶a艂a Ona najmniejsze znaki Bo偶e, zachowuj膮c je w swoim sercu. Nie by艂a wyj臋ta od znoszenia cierpie艅; od pocz膮tku sta艂a przy Krzy偶u, matka bole艣ci, z艂膮czona jak naj艣ci艣lej z ofiar膮 niewinnego S艂ugi. Jej duch jak najszerzej otwiera艂 si臋 na rado艣膰 zmartwychwstania, z dusz膮 i cia艂em zosta艂a wzi臋ta do chwa艂y niebieskiej. Ta, kt贸ra odkupion膮 zosta艂a jako pierwsza ze wszystkich ludzi. Niepokalana od samego swego pocz臋cia, niezr贸wnany przybytek Ducha 艢wi臋tego oraz najczystsze mieszkanie Odkupiciela ludzi, jest najukocha艅sz膮 C贸rk膮 Boga i w Chrystusie Matk膮 dla wszystkich. Stanowi Ona najdoskonalszy wzorzec Ko艣cio艂a ziemskiego i uwielbionego. Pawe艂 VI.



Maryja stoj膮c najbli偶ej Chrystusa, gromadzi w sobie wszystkie rado艣ci i cieszy si臋 doskona艂ym weselem, jakie zosta艂o obiecane Ko艣cio艂owi: Matka pe艂na 艣wi臋tej rado艣ci. S艂usznie czyni膮 Jej synowie na tym 艣wiecie, gdy patrz膮c na t臋 matk臋 nadziei i matk臋 艂aski, wzywaj膮 J膮 jako przyczyn臋 swojej rado艣ci. Pawe艂 VI.

Jest Maryja dla nas wierz膮cych w Jezusa Chrystusa, najdoskonalsz膮 Nauczycielk膮 tej mi艂o艣ci, kt贸ra pozwala najpe艂niej zjednoczy膰 si臋 z Odkupicielem w misterium Jego eucharystycznej Ofiary i obecno艣ci. Jan Pawe艂 II.

Jak Janowi u st贸p krzy偶a tak偶e wam Jezus daje swoj膮 Matk臋, aby swoj膮 dobroci膮 doda艂a wam otuchy. Jan Pawe艂 II.

Jezus jest Kr贸lem nie tylko dlatego, 偶e jest Synem Bo偶ym, ale r贸wnie偶 dlatego, 偶e jest Odkupicielem. Maryja jest Kr贸low膮 nie tylko dlatego, 偶e jest Matk膮 Bo偶膮, lecz r贸wnie偶 dlatego, 偶e jako Now膮 Ew膮, z艂膮czona z Nowym Adamem 鈥 Chrystusem, wsp贸艂pracowa艂a z Nim w dziele odkupienia rodzaju ludzkiego. Jan Pawe艂 II.

Niech Maryja, ,,Niewiasta Eucharystii鈥 i Matka M膮dro艣ci, wspiera wasze kroki, rozja艣nia wasze wybory, niech uczy was kocha膰 to, co jest prawdziwe, dobre i pi臋kne. Jan Pawe艂 II.

Na Kalwarii cierpienie Matki, u boku cierpi膮cego Jezusa, osi膮gn臋艂o stopie艅 przechodz膮cy wszelk膮 ludzk膮 wyobra藕ni臋. By艂o ono jednak w tajemniczy i nadprzyrodzony spos贸b owocne dla Odkupienia 艣wiata. Jan Pawe艂 II.

W Sercu Maryi jest tylko jedno pragnienie: wspomaga膰 chrze艣cijan, kt贸rzy staraj膮 si臋 偶y膰 jak dzieci Bo偶e. Jako najczulsza Matka, nieustannie prowadzi ich do Jezusa, aby id膮c za Nim uczyli si臋 pog艂臋bia膰 swoj膮 wi臋藕 z Ojcem niebieskim. Jan Pawe艂 II.

Maryja jest kontemplacyjn膮 pami臋ci膮 Ko艣cio艂a, kt贸ry 偶yje pragnieniem 艣ci艣lejszego zjednoczenia si臋 ze swym Oblubie艅cem, by w wi臋kszym stopniu oddzia艂ywa膰 na spo艂ecze艅stwo. W szkole Maryi wierz膮cy ucz膮 si臋 rozpoznawa膰 w pozornym milczeniu Boga s艂owo, kt贸re rozbrzmiewa w ciszy dla naszego zbawienia. Jan Pawe艂 II.

M贸j spos贸b pojmowania nabo偶e艅stwa do Matki Bo偶ej uleg艂 pewnej przebudowie. O ile dawniej by艂em przekonany, ze Maryja prowadzi nas do Chrystusa, to w tym okresie zacz膮艂em rozumie膰, ze r贸wnie偶i Chrystus prowadzi nas do swojej Matki. Jan Pawe艂 II.

Matka Jezusa zosta艂a zachowana od grzechu, ale nie od cierpienia. Lud chrze艣cija艅ski uto偶samia si臋 z Maryj膮, widz膮c w Jej cierpieniu swoje cierpienia, a patrz膮c na Ni膮, ka偶dy wierny zostaje g艂臋biej wprowadzany w misterium Chrystusa i Jego zbawczego cierpienia. Jan Pawe艂 II.

Ca艂a ludzko艣膰 dotkliwie do艣wiadcza艂a zamkni臋cia si臋 na Boga. Tylko Maryja z Nazaretu, ze wzgl臋du na przysz艂e zas艂ugi Chrystusa, zosta艂a pocz臋ta bez skazy grzechu pierworodnego, dzi臋ki czemu by艂a ca艂kowicie otwarta na przyj臋cie Bo偶ego zamys艂u, a Ojciec niebieski m贸g艂 w Niej urzeczywistni膰 plan powzi臋ty w stosunku do ludzi. Jan Pawe艂 II.

U st贸p krzy偶a cierpi w milczeniu Maryja, w艂膮czona w szczeg贸lny spos贸b w cierpienia Syna, ustanowiona Matk膮 ludzko艣ci, gotowa or臋dowa膰 za ka偶dym cz艂owiekiem, aby m贸g艂 dost膮pi膰 zbawienia. Jan Pawe艂 II.

Z Jezusem odkrywamy obecno艣膰 najs艂odszej Matki. To w 艂onie Maryi S艂owo sta艂o si臋 cia艂em. Przyjmuj膮c rol臋, jaka zosta艂a Jej wyznaczona w planie zbawienia, Dziewica sta艂a si臋 wzorem dla ka偶dego ucznia Chrystusa. Jan Pawe艂 II.

Zwiastowanie jest pocz膮tkiem, Krzy偶 oznacza spe艂nienie. W Zwiastowaniu Maryja ofiaruje Synowi Bo偶emu w swym 艂onie ludzk膮 natur臋, a u st贸p Krzy偶a, w osobie Jana, przyjmuje do swego serca ca艂膮 ludzko艣膰. B臋d膮c od pierwszych chwil Wcielenia Matk膮 Boga, zostaje w ostatnich chwilach 偶ycia Syna Matk膮 ludzi. Ona, kt贸ra jest bez grzechu, na Kalwarii poznaje w sobie cierpienie grzechu, kt贸ry Syn bierze na siebie dla zbawienia ludzi. Pod Krzy偶em, na kt贸rym umiera Ten, kt贸rego Ona pocz臋艂a swoim tak w chwili Zwiastowania, Maryja otrzymuje jakby drugie zwiastowanie, Niewiasto, oto syn tw贸j! Na Krzy偶u Syn mo偶e przela膰 swoje cierpienie w serce Matki. Ka偶dy syn, kt贸ry cierpi czuje tak膮 potrzeb臋. Jan Pawe艂 II.

Maryja nauczy was, aby艣my nigdy nie rozdzielali dzia艂ania od kontemplacji. Jan Pawe艂 II.

Maryja, poniewa偶 jest Matk膮 Autora 艂aski, jest Matk膮 艂aski Bo偶ej. Zawierzcie si臋 Jej z pe艂n膮 ufno艣ci膮! W szkole Maryi odkryjecie konkretne zadania, kt贸rych Chrystus od was oczekuje, nauczycie si臋 stawia膰 Go na pierwszym miejscu w waszym 偶yciu, ukierunkowywa膰 na Niego my艣li i dzia艂ania. Jan Pawe艂 II.

Maryja staje pomi臋dzy swym Synem a lud藕mi w sytuacji ich brak贸w, niedostatk贸w i cierpie艅. Staje pomi臋dzy, czyli po艣redniczy ze stanowiska Matki, 艣wiadoma, 偶e jako Matka mo偶e powiedzie膰 Synowi o potrzebach ludzi. Jan Pawe艂 II.

Maryja wstawiennictwem formuje serce uczni贸w zdolnych s艂ucha膰 Syna, kt贸ry objawia autentyczne oblicze Ojca i prawdziw膮 godno艣膰 cz艂owieka. Jan Pawe艂 II.

Jezus wskaza艂 Maryj臋 jako Matk臋 ka偶demu cz艂owiekowi, ka偶dego Jej powierzy艂, tak jakby ka偶dy cz艂owiek by艂 Jej dzieckiem, jej synem albo c贸rk膮. Jan Pawe艂 II.

Chrystus bez pozwolenia Matki nie odby艂by m臋ki, nie umar艂by na krzy偶u i nie odkupi艂by nas. Jan Pawe艂 II.

Matk臋 pe艂n膮 czu艂o艣ci dla swoich dzieci, kt贸ra zazna艂a niewypowiedzianych cierpie艅, zosta艂a wzi臋ta do nieba, gdzie na nas czeka, a my r贸wnie偶 mamy nadziej臋, 偶e b臋dziemy dzieli膰 tam kt贸rego艣 dnia chwa艂臋 Jej Boskiego Syna, rado艣膰 bez ko艅ca. Benedykt XVI.

Jeste艣my w drodze ku pe艂nemu spe艂nieniu si臋 naszej nadziei, to nie odbiera nam to mo偶liwo艣ci uznania ju偶 teraz z wdzi臋czno艣ci膮, 偶e to, czego nam B贸g udzieli艂, znajduje swoj膮 doskona艂膮 realizacj臋 w Dziewicy Maryi, Matce Boga i naszej Matce: Jej Wniebowzi臋cie wraz z cia艂em i dusz膮 jest znakiem pewnej nadziei, poniewa偶 wskazuje, pielgrzymom w czasie, ten eschatologiczny cel, kt贸rego sakrament Eucharystii ju偶 teraz daje nam kosztowa膰. W Naj艣wi臋tszej Maryi widzimy doskona艂膮 realizacj臋 tego sposobu sakramentalnego dzia艂ania, przez kt贸re B贸g dociera do ludzkiego stworzenia i anga偶uje je w swoj膮 zbawcz膮 inicjatyw臋. Benedykt XVI.

Ko艣ci贸艂 widzi w Maryi, Niewie艣cie Eucharystii najwierniejsz膮 ikon臋 samego Ko艣cio艂a i kontempluje J膮 jako niezast膮piony wz贸r 偶ycia eucharystycznego. Benedykt XVI.

Wierni polecaj膮 Maryi, Matce Ko艣cio艂a swoj膮 egzystencj臋 i swoj膮 prac臋. Staraj膮 si臋 mie膰 te same uczucia co Maryja, pomagaj膮 ca艂ej wsp贸lnocie, by 偶y艂a jako ofiara 偶ywa, mi艂a Ojcu. Ona jest Tota pulchra, ca艂a pi臋kna, poniewa偶 w Niej 艣wieci blask chwa艂y Bo偶ej. Pi臋kno liturgii niebieskiej, kt贸re powinno si臋 objawi膰 w naszych zgromadzeniach, znajduje w Niej wierne odbicie. Od Niej winni艣my si臋 uczy膰, jak stawa膰 si臋 lud藕mi Eucharystii i Ko艣cio艂a, by艣my mogli. Benedykt XVI.

Od Zwiastowania do Zes艂ania Ducha 艢wi臋tego Maryja z Nazaretu jawi si臋 jako osoba, kt贸rej wolno艣膰 jest ca艂kowicie poddana woli Bo偶ej. Jej Niepokalane Pocz臋cie ods艂ania si臋 w艂a艣nie w Jej bezwarunkowym pos艂usze艅stwie s艂owu Bo偶emu. Pos艂uszna wiara jest postaw膮, jak膮 w swoim 偶yciu przyjmuje w ka偶dej chwili wobec Bo偶ego dzia艂ania. Zas艂uchana Dziewica 偶yje w pe艂nej harmonii z wol膮 Bo偶膮; zachowuje Ona w swoim sercu s艂owa, kt贸re pochodz膮 od Boga, i sk艂adaj膮c je razem jak w mozaice, uczy, jak je dog艂臋bnie pojmowa膰 (艁k 2, 19. 51); Maryja jest t膮 wielk膮 Wierz膮c膮, kt贸ra pe艂na ufno艣ci oddaje siebie w r臋ce Bo偶e, zdaj膮c si臋 na Jego wol臋. Tajemnica ta pot臋guje si臋 a偶 do Jej pe艂nego w艂膮czenia w odkupie艅cz膮 misj臋 Jezusa. Benedykt XVI.

B艂ogos艂awiona Dziewica post臋powa艂a naprz贸d w pielgrzymce wiary i utrzymywa艂a wiernie swe zjednoczenie z Synem a偶 do krzy偶a, pod kt贸rym stan臋艂a nie bez postanowienia Bo偶ego (J 19, 25), najg艂臋biej wsp贸艂pracowa艂a ze swym Jednorodzonym i z Jego ofiar膮 z艂膮czy艂a si臋 matczynym duchem, z mi艂o艣ci膮 godz膮c si臋 na ofiarowanie zrodzonej z Niej 呕ertwy; a przez Jezusa Chrystusa, umieraj膮cego na krzy偶u, oddana zosta艂a jako matka uczniowi. Od Zwiastowania a偶 do Krzy偶a Maryja jest t膮, kt贸ra przyjmuje S艂owo, kt贸re w Niej sta艂o si臋 cia艂em, i 艂膮czy si臋 Ona z Nim a偶 do Jego zamilkni臋cia w ciszy 艣mierci. To Ona w ko艅cu przyjmuje w swoich ramionach ofiarowane cia艂o, teraz bez 偶ycia, Tego, kt贸ry rzeczywi艣cie umi艂owa艂 swoich a偶 do ko艅ca (J 13, 1). Benedykt XVI.



Maryja inauguruje uczestnictwo Ko艣cio艂a w ofierze Odkupiciela. Ona jest Niepokalan膮, kt贸ra bezwarunkowo przyjmuje dar Bo偶y, i w ten spos贸b jest w艂膮czona w dzie艂o zbawienia. Maryja z Nazaretu, ikona rodz膮cego si臋 Ko艣cio艂a, jest wzorem wskazuj膮cym, jak ka偶dy z nas powinien przyjmowa膰 dar, jaki Jezus czyni z siebie samego w Eucharystii. Benedykt XVI.

Wszystko zach臋ca nas, by艣my z ufno艣ci膮 wpatrywali si臋 w Maryj臋. Benedykt XVI.

Maryja uznaje wielko艣膰 Boga. Jest to pierwszy, niezb臋dny element wiary, kt贸ry daje bezpiecze艅stwo ludzkiemu stworzeniu i uwalnia je od l臋ku, nawet gdy wok贸艂 szalej膮 dziejowe burze. Nie poprzestaj膮c na pozorach, Maryja oczami wiary widzi dzie艂a Boga w historii. I jest b艂ogos艂awiona, bo uwierzy艂a: przez wiar臋 przyj臋艂a s艂owo Pana i pocz臋艂a S艂owo Wcielone. Wiara pozwoli艂a Jej zobaczy膰, 偶e wszystkie trony w艂adc贸w tego 艣wiata s膮 tymczasowe, a tron Boga jest jedyn膮 trwa艂膮 ska艂膮, kt贸ra si臋 nie zachwieje ani nie upadnie. Benedykt XVI.

Maryja, kt贸ra wiernie towarzyszy艂a Synowi a偶 pod krzy偶, Ona, kt贸r膮 tajemniczy zamys艂 z艂膮czy艂 z cierpieniami Chrystusa, Jej Syna, nie przestaje nas napomina膰, aby艣my z pogodn膮 ufno艣ci膮 znosili i dzielili cierpienia i choroby, z wiar膮 ofiaruj膮c je Ojcu, i w ten spos贸b dope艂niali w naszym ciele niedostatki udr臋k Chrystusa. Benedykt XVI.

Aposto艂owie w Wieczerniku nie wiedzieli, co ich czeka. Byli zal臋knieni, obawiali si臋 o sw膮 przysz艂o艣膰. Prze偶ywali jeszcze zaskoczenie spowodowane 艣mierci膮 i zmartwychwstaniem Jezusa, odczuwali te偶 niepok贸j po Jego wniebowst膮pieniu. Maryja, kt贸ra uwierzy艂a w s艂owa powiedziane Jej od Pana (艁k 1, 45), czuwaj膮c z aposto艂ami na modlitwie, uczy艂a ich wytrwa艂o艣ci w wierze. Jej wiara przekonywa艂a, 偶e Duch 艢wi臋ty w swojej m膮dro艣ci zna dobrze drog臋, kt贸r膮 ich prowadzi, 偶e mo偶na zaufa膰 Bogu, oddaj膮c Mu ca艂kowicie do dyspozycji siebie, swoje talenty i ograniczenia oraz swoj膮 przysz艂o艣膰. Benedykt XVI.

Tam gdzie przybywa Maryja, jest obecny Jezus. Ten, kto otwiera swoje serce Matce, spotyka i przyjmuje Syna, i nape艂nia go Jego rado艣膰. Benedykt XVI.

W jaki spos贸b Maryja uczy艂a si臋 od Jezusa! Od Jej pierwszego fiat, przez d艂ugie, zwyczajne, szare lata 偶ycia ukrytego, gdy wychowywa艂a Jezusa czy gdy w Kanie Galilejskiej przynagla艂a Go do pierwszego znaku, czy wreszcie, gdy pod krzy偶em wpatrywa艂a si臋 w Jezusa, ucz膮c si臋 Go chwila po chwili. Najpierw przez wiar臋, a potem w swoim 艂onie przyj臋艂a Ona cia艂o Jezusa i wyda艂a Go na 艣wiat. Dzie艅 po dniu z zachwytem Go adorowa艂a, z odpowiedzialn膮 mi艂o艣ci膮 Mu s艂u偶y艂a, w sercu 艣piewaj膮c Magnificat. Benedykt XVI.

Prawdziwe nabo偶e艅stwo do Maryi nigdy nie przys艂ania ani nie umniejsza wiary i mi艂o艣ci do Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela, jedynego po艣rednika mi臋dzy Bogiem a lud藕mi. Zawierzenie Matce Bo偶ej jest szczeg贸lnie pewn膮 drog膮, wypr贸bowan膮 przez wielu 艣wi臋tych, prowadz膮c膮 do wierniejszego na艣ladowania Pana. Benedykt XVI.

Potrzebujemy chwil ciszy i skupienia, by wej艣膰 do szko艂y Maryi, aby Ona nas pouczy艂a, jak 偶y膰 wiar膮, jak w niej wzrasta膰, jak obcowa膰 z tajemnic膮 Boga w zwyczajnych, codziennych momentach naszego 偶ycia. Z kobiec膮 delikatno艣ci膮 i umiej臋tno艣ci膮 艂膮czenia wnikliwej intuicji ze s艂owem pociechy i zach臋ty. Maryja podtrzymywa艂a wiar臋 Piotra i aposto艂贸w w Wieczerniku, a dzi艣 podtrzymuje Ona moj膮 i wasz膮 wiar臋. Benedykt XVI.

Podnosimy wzrok ku Maryi, kt贸ra pokazuje nam, do jakiej nadziei zostali艣my wezwani (Ef 1, 18). Ona jest uosobieniem tego, czym cz艂owiek jest naprawd臋! Je艣li b臋dziemy zanosi膰 przed oblicze niepokalanej Matki Chrystusa nasze codzienne troski, Ona pomo偶e nam otwiera膰 zawsze nasze ma艂e nadzieje na wielk膮, prawdziw膮 nadziej臋, kt贸ra nadaje sens naszemu 偶yciu i mo偶e nas nape艂ni膰 g艂臋bok膮 i niezniszczaln膮 rado艣ci膮. Benedykt XVI.

Z wiar膮 w Jezusa Chrystusa, wcielonego Syna Bo偶ego, 艂膮czy si臋 od pocz膮tku szczeg贸lna cze艣膰 dla Jego Matki, dla tej Kobiety, w kt贸rej 艂onie On przyj膮艂 ludzk膮 natur臋 i czu艂 bicie Jej serca; tej Kobiety, kt贸ra z taktem i z szacunkiem by艂a przy Nim przez ca艂e Jego 偶ycie, a偶 po 艣mier膰 na krzy偶u, i kt贸rej matczynej mi艂o艣ci On powierzy艂 na koniec umi艂owanego ucznia, a wraz z nim ca艂膮 ludzko艣膰. To Jej matczyne uczucie sprawia, 偶e Maryja bierze tak偶e dzi艣 pod sw膮 opiek臋 wszystkich ludzi niezale偶nie od ich j臋zyk贸w i kultur, aby ich prowadzi膰 razem, w wielokszta艂tnej jedno艣ci, ku Chrystusowi. Benedykt XVI.

Maryja jest wielka dlatego, 偶e zabiega nie o w艂asn膮 wielko艣膰, lecz Boga. Jest pokorna: nie chce by膰 niczym innym jak s艂u偶ebnic膮 Pa艅sk膮 (艁k 1, 38. 48). Ona wie, 偶e jedynie wtedy, gdy nie wype艂nia swojego dzie艂a, ale gdy oddaje si臋 do pe艂nej dyspozycji dzia艂aniu Bo偶emu, ma udzia艂 w zbawianiu 艣wiata. Jest niewiast膮 nadziei: wierzy w obietnice Bo偶e i oczekuje zbawienia Izraela, anio艂 mo偶e przyj艣膰 do Niej i wezwa膰 J膮 do ostatecznej s艂u偶by tym obietnicom. Ona jest kobiet膮 wiary: 鈥濨艂ogos艂awiona jeste艣, kt贸ra艣 uwierzy艂a鈥 (艁k 1, 45). Benedykt XVI.

Magnificat, portret duszy Maryi, jest w ca艂o艣ci utkany z nici Pisma 艢wi臋tego, z nici S艂owa Bo偶ego. Objawia si臋, 偶e w S艂owie Bo偶ym czuje si臋 Ona jak u siebie w domu, z naturalno艣ci膮 wychodzi i wchodzi z powrotem. Ona m贸wi i my艣li wed艂ug S艂owa Bo偶ego; S艂owo Bo偶e staje si臋 Jej s艂owem, a Jej s艂owo rodzi si臋 ze S艂owa Bo偶ego. W ten spos贸b objawia si臋, 偶e Jej my艣li pozostaj膮 w syntonii z my艣lami Bo偶ymi, 偶e Jej wola idzie w parze z wol膮 Boga. Ona, b臋d膮c wewn臋trznie przenikni臋ta S艂owem Bo偶ym, mo偶e sta膰 si臋 Matk膮 S艂owa Wcielonego. Benedykt XVI.

Matka Bo偶a ukocha艂a ludzko艣膰 do tego stopnia, 偶e zosta艂a jej dana za Matk臋 (J 19, 27). W S艂owie Bo偶ym czuje si臋 Ona jak u siebie w domu, z naturalno艣ci膮 wychodzi i wchodzi z powrotem. Ona m贸wi i my艣li wed艂ug S艂owa Bo偶ego; S艂owo Bo偶e staje si臋 Jej s艂owem, a Jej s艂owo rodzi si臋 ze S艂owa Bo偶ego. Benedykt XVI.

Maryja jest kobiet膮, kt贸ra kocha. Jako wierz膮ca, kt贸ra w wierze my艣li zgodnie z my艣l膮 Bo偶膮 i pragnie wed艂ug Bo偶ej woli, mo偶e by膰 jedynie niewiast膮, kt贸ra kocha. W delikatno艣ci, z jak膮 w Kanie dostrzega potrzeb臋 ma艂偶onk贸w i przedstawia j膮 Jezusowi. Widzimy to w pokorze, z jak膮 przyjmuje to, 偶e pozostaje w cieniu w okresie publicznego 偶ycia Jezusa, wiedz膮c, 偶e Syn musi teraz za艂o偶y膰 now膮 rodzin臋 i 偶e godzina Matki nadejdzie dopiero w chwili krzy偶a, kt贸ra b臋dzie prawdziw膮 godzin膮 Jezusa (J 2, 4;). Gdy Uczniowie uciekn膮, Ona pozostanie u st贸p krzy偶a (J 19, 25); w godzinie Pi臋膰dziesi膮tnicy, oni b臋d膮 cisn膮膰 si臋 do Niej w oczekiwaniu Ducha 艢wi臋tego (Dz 1, 14). Benedykt XVI.

W 偶yciu 艣wi臋tych nie nale偶y bra膰 pod uwag臋 jedynie ich ziemskiej biografii, ale tak偶e ich 偶ycie i dzie艂o w Bogu, po 艣mierci. Je艣li chodzi o 艣wi臋tych jest jasne: kto zmierza ku Bogu, nie oddala si臋 od ludzi, ale staje si臋 im prawdziwie bliski. W nikim innym, jak w Maryi, nie mo偶emy tego dostrzec wyra藕niej. Benedykt XVI.

Maryja sta艂a si臋 Matk膮 wszystkich wierz膮cych. Do Jej matczynej dobroci, do Jej czysto艣ci i dziewiczego pi臋kna odwo艂uj膮 si臋 ludzie wszystkich czas贸w i ze wszystkich stron 艣wiata ze swymi potrzebami i nadziejami, ze swymi rado艣ciami i cierpieniami, w ich samotno艣ci, jak w do艣wiadczeniach 偶ycia wsp贸lnotowego. Zawsze do艣wiadczaj膮 Jej dobroci, Jej niewyczerpanej mi艂o艣ci, kt贸ra wyp艂ywa z g艂臋bi Jej serca. Cze艣膰 ze strony wiernych jest wyrazem nieomylnej intuicji, w jaki spos贸b taka mi艂o艣膰 jest mo偶liwa: rodzi si臋 dzi臋ki najbardziej intymnej jedno艣ci z Bogiem, przez kt贸r膮 stajemy si臋 Nim przenikni臋ci - to warunek, kt贸ry pozwala tym, co zaczerpn臋li ze 藕r贸d艂a mi艂o艣ci Bo偶ej i oni sami staj膮 si臋 鈥炁簉贸d艂ami wody 偶ywej鈥 (J 7, 38). Maryja, Dziewica, Matka, ukazuje nam, czym jest mi艂o艣膰 i sk膮d pochodzi, sk膮d czerpie swoj膮 odnawian膮 wci膮偶 na nowo si艂臋. Benedykt XVI.



Pe艂ne pos艂usze艅stwa 芦tak禄 pozwoli艂o Maryi sta膰 si臋 Matk膮 Boga, Matk膮 naszego Zbawiciela. Po tym pierwszym 芦fiat禄 Maryi przysz艂o wiele razy powtarza膰 to s艂owo, a偶 do kulminacyjnego momentu ukrzy偶owania Jezusa, kiedy 芦sta艂a pod krzy偶em禄, uczestnicz膮c w straszliwym cierpieniu swego Syna, jak to opisuje Jan Ewangelista. W艂a艣nie z krzy偶a, umieraj膮cy Jezus da艂 J膮 nam jako Matk臋 i Jej zawierzy艂 nas jako syn贸w (J 19, 26). Benedykt XVI.

Maryja otworzy艂a drzwi ku innemu 艣wiatu, kt贸ry nas zastanawia i poci膮ga. Maria, porta caeli! Benedykt XVI.

Jak wieczne S艂owo, kt贸re jest Odkupieniem 艣wiata, wcieli艂o si臋 w Maryi, tak r贸wnie偶 Ko艣ci贸艂 ludzi, kt贸ry jest znakiem odkupienia, jawi si臋 w 艣cis艂ym zwi膮zku z Matk膮 Bo偶膮. Kard. S. Wyszy艅ski.

Maryja, zaraz po Jezusie, jest T膮, kt贸ra lepiej i doskonalej potrafi艂a powiedzie膰 Bogu ,,tak鈥. C. Lubich.

Pan Jezus, podczas publicznej dzia艂alno艣ci, osuwa si臋 od Matki i zwraca si臋 do Boga Ojca. Matk臋 natomiast sam膮 kieruje na duchow膮 pustynie 鈥 kontemplacj臋. Pustyni臋, na kt贸rej Maryja mo偶e tylko z daleka i艣膰 za Synem poprzez modlitw臋 i rozwa偶ania. Von Baltazar.

艢wi臋ty J贸zef za艂ama艂 r臋ce, denerwuj膮 si臋 w niebie 艣wi臋ci, teraz ju偶 nie Trzej M臋drcy, lecz uczeni, doktorzy, docenci. Teraz wszystko ca艂kiem inaczej, to, co stare, odesz艂o, min臋艂o, zamiast z艂ota nios膮 dolary, zamiast kadzid艂a - komputer, zamiast mirry - video. - Ach te czasy - my艣li Pan Jezus - nawet gwiazda troch臋 zwariowa艂a, ale nic si臋 ju偶 nie zawali, bo wci膮偶 Mamusia ta sama. Ks. Jan Twardowski. Mamusia.

Marsz, marsz me serce do Cz臋stochowy, oddajemy pok艂on Pannie Kr贸lowej. P贸jd藕my, ach p贸jd藕my na Jasn膮 G贸r臋, tam zobaczymy Panny figur臋. Wi臋c dwie sieroty co pozosta艂y, kt贸re rodzic贸w wcale nie zna艂y. Ch艂opiec lat pi臋膰, dziewczynka dziesi臋膰, c贸偶 te sieroty c贸偶 mia艂y pocz膮膰. Wi臋c rzek艂a siostra do brata swego: gdzie mamy szuka膰 ojca naszego? P贸jd藕my ach p贸jd藕my gdzie go znajdziemy, u tej Kr贸lowej do n贸g padniemy. Wi臋c od wsi do wsi sieroty biega艂y, kawa艂ka chleba wcale nie mia艂y. Gdzie tylko wesz艂y, ich si臋 pozbyli, owszem gdzie艣 dalej im i艣膰 kazali.Ale trafili do jednej kaplicy, tam gdzie by艂 obraz Bogurodzicy.Wi臋c popada艂y na kolana, wo艂aj膮c g艂osem: Matko Kochana. Gdy Matka Boska g艂os ich us艂ysza艂a, z obrazu swego tak przemawia艂a: Ach wy sieroty czego p艂aczecie? Lecz ojca ,matki ju偶 nie znajdziecie. tak wielkim g艂osem sieroty p艂aka艂y, a偶 na g艂owie w艂osy targa艂y. 呕eby艣 ty matko z grobu powsta艂a ,cho膰by艣 nam kropl臋 wody poda艂a. Ach nieszcz臋艣liwa jest ta godzina, kt贸ra艣 nas matko na 艣wiat zrodzi艂a, bo teraz matko z g艂odu umieramy, kawa艂ka chleba wcale nie mamy. Wi臋c Matka Boska to uczyni艂a, bu艂k臋 chleba im z nieba spu艣ci艂a. Chocia偶 go nigdy nie u偶ywa艂y, tylko na艅 patrz膮c zado艣膰 mia艂y Wi臋c te sieroty tak dzi臋kowa艂y, za ten dar bozy co odebra艂y. Ju偶 od Kr贸lowej nie odejdziemy, tu w tej kaplicy niechaj pomrzemy. P贸jd藕 i ty wdowo,co艣 opuszczona od wszystkich ludzi ty艣 oddalona Ta Maria pr臋dko pocieszy, ratuje wszystkich, kto do Niej 艣pieszy. Wi臋c chrze艣cijanie co Boga znacie, przed Jej obrazem 艣mia艂o padajcie ach padajcie na swe kolana wo艂aj膮c g艂osem: Matko Kochana. Ks. Jan Twardowski. O Naj艣wi臋tszej Marii Pannie Pocieszenia.

W ko艣ciele trzeba od czasu do czasu u艣miechn膮膰 si臋 do Matki Naj艣wi臋tszej. Ks. Jan Twardowski.

Niech 偶yje Polak, jedyny obro艅ca Maryi! Adam Mickiewicz.

Matka 艢wi臋ta o ka偶dym pami臋ta. Przys艂owie ludowe.

Maryja jest bli偶sza Bogu ni偶 ludziom, niemniej jednak jest stworzona jak my. Je艣li wi臋c chcesz kocha膰 J膮 prawdziwie, na艣laduj J膮! C. Lubich.

O Ty, kt贸rej obraz wida膰 w ka偶dej polskiej chacie; I w ko艣ciele, i w sklepiku, i w pysznej komnacie; W r臋ku tego co umiera, nad ko艂yska dzieci; I przed kt贸r膮dniem i noc膮 wci膮偶 si臋 艣wiat艂o 艣wieci; Kt贸ra per艂y masz od kr贸l贸w, z艂oto od rycerzy; W kt贸r膮 wierzy nawet taki, kt贸ry w nic nie wierzy; Kt贸ra widzisz nas ka偶dego cudnymi oczami; Matko Boska cz臋stochowska, m贸dl si臋 za nami. Jan Lecho艅.

Nazywaj膮 nas narodem Maryi. Mamy przekonanie, 偶e jeste艣my w spos贸b szczeg贸lny zwi膮zani z Maryj膮. Kard. Stefan Wyszy艅ski.

Je偶eli chcemy pomaga膰 innym, nie mo偶emy osi膮gn膮膰 sukcesu bez pomocy Matki Chrystusa i naszej, Maryi. Kard. S. Wyszy艅ski.

W naszym 偶yciu konieczna jest pomoc Matki Bo偶ej. Tak, jak rodzina nie mo偶e funkcjonowa膰 bez mamy, tak i w naszym kraju nie mo偶emy przyprowadzi膰 do Chrystusa dzieci narodu bez pomocy jego Matki. Kard. S. Wyszy艅ski.

Przeczytajcie na moim czole, przeczytajcie w moim sercu, przeczytajcie w mojej duszy, a zobaczycie tam napisane tylko jedno, to jest, 艂aska Maryi. Ks. Orione.

Wielko艣膰 Maryi polega na przyj臋ciu w wierze S艂owa, Zbawienia 艢wiat艂a, kt贸re zst膮pi艂o do Niej, aby si臋 wcieli膰. Kard. L. Suenens.

Maryja jest dzisiaj 艣wiatu szczeg贸lnie potrzebna. Ataki szatana pokazuj膮 nieustannie, 偶e Maryja jest niezwyci臋偶ona. Uczmy si臋 od wrog贸w, gdzie jest si艂a Ko艣cio艂a, narod贸w, ludzko艣ci. Kard. S. Wyszy艅ski.

Pani, jeste艣 tak wielka i tak wielkie s膮 Twoje zas艂ugi, 偶e, kto pragnie 艂aski i do Ciebie si臋 nie ucieka, tego pragnienie chce wzlecie膰 do Ciebie skrzyde艂 nie maj膮c. Dante.

Chcesz z pewno艣ci膮 znale藕膰 Jezusa? Szukaj Go w ramionach Maryi. Chcesz mie膰 艂aski? Id藕 do Maryi, kt贸ra jest ich kana艂em. Chcesz Nieba? Id藕 do Niej, kt贸ra jest Jego Drog膮 i najpewniejszym przewodnikiem do Jezusa. Marmion.

Z Maryj膮 wasze serce staje si臋 pokorne przed Bogiem, pe艂ne mi艂o艣ci wobec ludzi, wsp贸艂czuj膮ce wobec ubogich, 艂agodne wobec wrog贸w. E. Poppe.

Zawierzajcie si臋 zawsze matczynej mi艂o艣ci Maryi, wiecznej Wspomo偶ycielki. W Jej sercu zawsze znajdziecie, w ka偶dej trudno艣ci i cierpieniu 艣wiat艂o, pocieszenie i zach臋t臋, aby dalej kroczy膰 ku pe艂ni 偶ycia. Bp G. Cognata.

Jedna rzecz jest pewna, 偶e nie mo偶emy otrzyma膰 偶adnej 艂aski, je偶eli nie przez Maryj臋 i 偶e nie istnieje 艂aska, kt贸rej nie mogliby艣my wyprosi膰 za Jej po艣rednictwem. La Colombiere.

Madonna nie posz艂a do El偶biety, aby za艣piewa膰 Magnificat, ale aby jej pom贸c. I tak te偶 my nie powinni艣my chodzi膰 do naszych bli藕nich, aby odkry膰 chrze艣cija艅ski skarb, kt贸ry w sobie nosimy, ale aby razem z nimi nie艣膰 b贸le i ci臋偶ary oraz dzieli膰 rado艣ci i odpowiedzialno艣膰. C. Lubich.

Mi艂o艣膰 do Maryi przekszta艂ca ca艂e nasze 偶ycie, wpaja 艂agodno艣膰 i uczucie w pobo偶no艣ci, czyni nasz膮 prac臋 czystsz膮 i godn膮, niesie nas do Jezusa w Komunii 艣wi臋tej, otwiera dla nas Hosti臋, prowadzi nas do nieba i do 艢wi臋tego Serca. E. Poppe.

Czcijmy i na艣ladujmy 艢wi臋t膮 Dziewic臋, kt贸ra szczerze wyznaje, ze B贸g sprawi艂 w Niej wielkie rzeczy i dlatego wszyscy b臋d膮 J膮 zwa膰 b艂ogos艂awion膮, ale zamiast wbija膰 si臋 w pych臋, Ona ca艂膮 chwal臋 oddaje Panu. La Colombiere.

Kapucy艅ski newsletter

Zosta艅 odbiorc膮 naszego kapucy艅skiego newslettera. Biuletyn Informacyjny Kapucyn贸w - BIK. Zapisz si臋 poni偶ej lub skontaktuj si臋 z nami.

Pobierz ostatnie numery
BIK 184  BIK 185  BIK 186  BIK 187
wi臋cej

Cytaty

Mamy tu misj臋 do spe艂nienia: zbawienie dusz i danie wszystkim dobrego przyk艂adu. (艣w. o. Pio)

Nowo艣膰 Wydawnictwa Serafin



zobacz
w ksi臋garni:
www.e-serafin.pl

 

Prze偶y艂am 艂agry. Wspomnienia polskiej nauczycielki z Polesia

Wspomnienia Kazimiery Rafalskiej stanowi膮 wa偶ne 艣wiadectwo gehenny Polak贸w w Rosji Sowieckiej w czasie II wojny 艣wiatowej i w pierwszych latach po niej. Gdyby nie stan wojenny w 1981 roku, autorka nie zdecydowa艂aby si臋 na opisanie swoich prze偶y膰. Na szcz臋艣cie zrobi艂a to, i to w spos贸b doskona艂y, bowiem opis jej do艣wiadcze艅 znakomicie trafia do czytelnika, wzbudzaj膮c jego empati臋.

 

G艂os Ojca Pio

wi臋cej w portalu:
www.glosojcapio.pl

 

Numer 86
marzec/kwiecie艅
2014

艢WI臉TO艢膯 NA WYCI膭GNI臉CIE R臉KI

Osobiste zapiski
Jana Paw艂a II

Kilka s艂贸w o Janie XXIII

Jan Pawe艂 II i Jan XXIII. Historia niezwyk艂ej znajomo艣ci
 

Kapucyni pisz膮



zobacz
w ksi臋garni:
www.e-serafin.pl

 

Wszystkim chrze艣cijanom. Duchowo艣膰 艣w. Franciszka

Niniejszy tom 艁aska pocz膮tk贸w to owoc bada艅, kt贸re opieraj膮 si臋 na 艣wiadectwie samego Franciszka z Asy偶u oraz uwa偶nej lekturze bogatej literatury po艣wi臋conej studiom franciszka艅skim. Jest on jednocze艣nie pierwsz膮 cz臋艣ci膮 wi臋kszej ca艂o艣ci po艣wi臋conej zagadnieniu duchowo艣ci brata Franciszka, jaka wy艂ania si臋 z analizy jego pism.

 

Logowanie