25 maja 1887
w rodzinie Grazia Forgione i Marii Giuseppy (Peppy), z domu Di Nunzio, urodził się Francesco Forgione

26 maja 1887
został ochrzczony w kościele Świętej Anny

 27 września 1899
otrzymał bierzmowanie z rąk abpa Donata Marii Dell’Olio z Benewentu

6 stycznia 1903
rozpoczął nowicjat w klasztorze kapucynów w Morcone

22 stycznia 1903

otrzymał habit (obłóczyny) i imię zakonne Pio

22 stycznia 1904
złożył śluby czasowe w Morcone, a następnie został skierowany do klasztoru w Sant’Elia a Pianisi, aby podjąć naukę w gimnazjum

październik 1905

przeniesiony do klasztoru w San Marco la Catola na studium filozofii

kwiecień 1906

powrócił do klasztoru w Sant’Elia a Pianisi

27 stycznia 1907
złożył śluby wieczyste

9 października 1907

przybył do San Marco la Catola, by złożyć egzaminy z filozofii; skierowany na studia teologiczne do Serracapriola

19 listopada 1908

podczas kontynuowania studiów teologicznych w Montefusco, udał się do Benewentu, gdzie przyjął święcenia niższe, a dwa dni później subdiakonat

maj 1909
ze względu na zły stan zdrowia wyjechał do Pietrelciny

18 lipca 1909

w klasztorze w Morcone przyjął święcenia diakonatu

10 sierpnia 1910

w katedrze w Benewencie, z rąk abpa Paola Schinosiego, otrzymał święcenia kapłańskie

14 sierpnia 1910

odprawił w Pietrelcinie Mszę Świętą prymicyjną

8 września 1911

poinformował swojego kierownika duchowego o. Benedykta z San Marco in Lamis o posiadaniu „od prawie roku niewidzialnych stygmatów”

październik 1911

przeniesiony do klasztoru w Venafro; oddany pod opiekę medyczną lekarzom z Neapolu

7 grudnia 1911

z powodu złego stanu zdrowia wyjechał do Pietrelciny

10 października 1915

wyjawił kierownikowi duchowemu, że od lat doznawał ukoronowania koroną cierniową i biczowania

6 listopada 1915

powołany do służby wojskowej i skierowany (6 grudnia 1915) do kompanii sanitarnej w Neapolu

grudzień 1915
ze wzglądu na zły stan zdrowia urlopowany ze służby wojskowej; udał się do Pietrelciny

17 lutego 1916

skierowany przez przełożonych zakonnych do klasztoru Sant’Anna w Foggii

4 września 1916
otrzymał pozwolenie na tymczasowy pobyt w San Giovanni Rotondo

18 grudnia 1916

przybył do Neapolu jako poborowy, ale z powodu złego stanu zdrowia został odesłany do klasztoru

16 maja 1917
udał się do Rzymu ze swoją siostrą Graziellą, która wstąpiła do Zakonu św. Brygidy

19 sierpnia 1917

wyjechał do Neapolu

5 listopada 1917

zwolniony czasowo ze służby wojskowej we względu na zły stan zdrowia

12 listopada 1917

powrócił do klasztoru w San Giovanni Rotondo

5 marca 1918

rozpoczął na nowo służbę wojskową w Neapolu

16 marca 1918

uznany za niezdolnego do służby wojskowej powrócił do San Giovanni Rotondo

5 -7 sierpnia 1918

transwerberacja

20 września 1918

stygmatyzacja

15 maja 1919

badania stygmatów, które przeprowadził prof. Luigi Romanenelli

26 lipca 1919

kolejne badania lekarskie, które prowadził prof. Amico Bignami, ordynator Patologii Medycznej na Uniwersytecie Rzymskim

9 października 1919
szczegółowe badania Ojca Pio, które prowadził, z polecenia władz zakonnych, dr Giorgio Festa

15 lipca 1920

wizyta lekarska dra Giorgia Festy i dra Luigiego Romanellego

2 czerwca 1922

do klasztoru nadszedł nakaz Świętego Oficjum „poddania obserwacji” Ojca Pi

31 maja 1923

dekret Świętego Oficjum orzekający „brak stwierdzenia nadprzyrodzoności faktów przypisywanych Ojcu Pio”

17 czerwca 1923

zakaz publicznego odprawiania Mszy Świętej oraz prowadzenia korespondencji

25 czerwca 1923

protest wiernych przeciw zakazom nałożonym na Ojca Pio

26 czerwca 1923

za zgodą władz kościelnych powrócił do odprawiania Mszy Świętej w kościele klasztornym

styczeń 1925
otworzył w San Giovanni Rotondo szpital pw. św. Franciszka z Asyżu

23 maja 1931
nakaz Stolicy Apostolskiej o zawieszeniu w czynnościach kapłańskich Ojca Pio, z wyjątkiem prywatnie odprawianej Mszy Świętej

16 lipca 1933
przywrócenie prawa publicznego odprawiania Mszy Świętej

25 marca 1934
przywrócenie prawa spowiadania mężczyzn

12 maja 1934
przywrócenie prawa spowiadania kobiet

9 stycznia 1940

spotkanie z duchowymi dziećmi inicjujące powstanie Domu Ulgi w Cierpieniu

16 maja 1947

poświęcił kamień węgielny pod Dom Ulgi w Cierpieniu

1949
w odpowiedzi na apel Piusa XII o modlitwę Ojciec Pio założył Grupy Modlitwy

5 maja 1956
otworzył Dom Ulgi w Cierpieniu, w obecności władz kościelnych i państwowych oraz około 15 tysięcy wiernych

4 kwietnia 1957

papież Pius XII mianował go dożywotnim dyrektorem Trzeciego Zakonu św. Franciszka „Matki Bożej Łaskawej” oraz nadał mu przywilej osobistego prowadzenia Domu Ulgi w Cierpieniu

6 sierpnia 1959

cudowne uzdrowienie Ojca Pio podczas peregrynacji figury Matki Bożej Fatimskiej w San Giovanni Rotondo

11 maja 1964

uczynił Stolicę Apostolską jedyną spadkobierczynią wszelkich swoich dóbr

23 września 1968

umarł o godz. 2.30

26 września 1968
pogrzeb Ojca Pio, w którym uczestniczyło ponad sto tysięcy osób

4 października 1969

postulator  generalny zakonu kapucynów, o. Bernardino da Siena złożył na ręce bpa Amica Cuniala, administratora apostolskiego z Manfredonii prośbę o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego Ojca Pio (została przyjęta 23 października 1969)

16 stycznia 1973
abp V. Vailati z Manfredonii przekazał Kongregacji do Spraw Świętych dokumentację wymaganą do nihil obstat i wprowadzającą do procesu informacyjnego o wyniesienie na ołtarze Ojca Pio

20 marca 1983

otwarcie w San Giovanni Rotondo procesu kanonizacyjnego nad życiem i cnotami Sługi Bożego Ojca Pio

21 stycznia 1990

zakończenie diecezjalnego procesu kanonizacyjnego; podczas trwającego 7 lat procesu przesłuchano 73 świadków oraz zgromadzono dokumenty (104 tomy) o życiu i dziełach Ojca Pio

1-6 listopada 199
5
cudowne uzdrowienie Consiglii De Martino z Salerno przez wstawiennictwo Ojca Pio

21 grudnia 1998

Jan Paweł II podpisał dokument potwierdzający cudowne uzdrowienie Consiglii De Martino i wyznaczył datę beatyfikacji

2 maja 1999

beatyfikacja Ojca Pio

20 grudnia 2001

zatwierdzenie cudu uzdrowienia Mattea Collela przez wstawiennictwo Ojca Pio podczas posiedzenia Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych

16 czerwca 2002
kanonizacja Ojca Pio

 Źródło artykułu